thumb|Inscenizacja Skoro go nie ma w reżyserii Janusza Warmińskiego (1973) thumb|Grób Janusza Warmińskiego i jego żony Aleksandry Śląskiej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Janusz Warmiński, właśc. Janusz Lewandowski-WarmińskiWedług inskrypcji na nagrobku (ur. 30 września 1922 w Warszawie, zm. 2 listopada 1996 tamże) – polski aktor, reżyser teatralny, dyrektor Teatru Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie w latach 1952–1958 i 1960–1996.
Życiorys W czasie II wojny światowej walczył w szeregach Armii Krajowej (pseudonim Murzyn). W stopniu podchorążego uczestniczył w powstaniu warszawskim, dowodząc plutonem w Grupie „Kampinos”.
Eksternistyczny egzamin aktorski zdał w 1945. W latach 1945–1947 był aktorem i asystentem reżyserów w Teatrze Polskim w Poznaniu, a w latach 1947–1949 w Teatrze Wojska Polskiego w Poznaniu. Lata 1949–1952 spędził w Teatrze Nowym w Łodzi. Był, obok m.in. Kazimierza Dejmka, Danuty Mancewicz, Barbary Rachwalskiej, Janusza Kłosińskiego i Wojciecha Pilarskiego, jednym z założycieli tego teatru. W 1950 zadebiutował jako reżyser przedstawieniem Makar Dubrawa Aleksandra Korniejczuka.
W latach 1952–1958 i 1960–1996 kierował warszawskim Teatrem Ateneum im. Stefana Jaracza. Przez lata swojej dyrekcji uczynił z Ateneum jeden z najważniejszych warszawskich teatrów, podnosząc rangę jego repertuaru. Warmiński stworzył i utrzymywał jeden z najciekawszych zespołów aktorskich. W czasie kierowania teatrem często wykorzystywał współczesny repertuar zachodni. Reżyserował także nowe teksty dramatopisarzy niemieckojęzycznych. Często sięgał po światową klasykę literatury. W latach 70. zrealizował szereg polityczno-historycznych spektakli nawiązujących do historii Polski. Był aktywny prawie do końca życia. Ostatnią premierę zrealizował 10 czerwca 1995. Przygotował też siedem przedstawień dla Teatru Telewizji.
Był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, z której wystąpił po ogłoszeniu stanu wojennego
Razem z żoną Aleksandrą Śląską pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 339-3-5,6).
Zrealizowane przedstawienia Teatr Nowy w Łodzi 1950 – Makar Dubrawa – reżyseria (debiut) 1950 – Zwycięstwo – reżyseria 1951 – Horsztyński – reżyseria 1960 – Śmierć komiwojażera – reżyseria (polska prapremiera)
Teatr Ateneum w Warszawie 1953 – Południk 49 – inscenizacja i reżyseria 1953 – Ostatni – reżyseria 1953 – Panna Malczewska – reżyseria 1954 – Chwasty – reżyseria 1954 – Pojedynek – reżyseria 1955 – Neapol, miasto milionerów – reżyseria 1957 – Yerma – reżyseria 1957 – Soledad – reżyseria 1957 – Tartuffe, czyli Świętoszek – reżyseria 1958 – Tramwaj zwany pożądaniem – reżyseria 1960 – Śmierć komiwojażera – reżyseria 1961 – Więźniowie z Altony – reżyseria 1962 – Andorra – reżyseria 1963 – Marie – Octobre – reżyseria 1964 – Nocna opowieść – reżyseria 1965 – Zamek – opracowanie dramaturgiczne i reżyseria – Janusz Warmiński 1965 – Świadkowie albo nasza mała stabilizacja i śmieszny staruszek – reżyseria (wspólnie ze Zdzisławem Tobiaszem) 1966 – Mąż i żona – reżyseria 1966 – Incydent w Vichy – reżyseria 1967 – Niemcy – reżyseria 1967 – Idziemy do wnuka – reżyseria 1968 – Biografia – reżyseria 1969 – Cena – reżyseria 1970 – Aby podnieść różę – reżyseria 1970 – Kurdesz – reżyseria 1970 – Wszystko o ogrodzie – reżyseria 1971 – Biesy – reżyseria 1972 – Kuchnia – adaptacja tekstu i reżyseria 1973 – Wspólnik – reżyseria 1973 – Skoro go nie ma – reżyseria 1974 – Bal manekinów – opracowanie dramaturgiczne i reżyseria 1975 – Panna Tutli Putli – adaptacja i reżyseria 1976 – A miłość nigdy się nie kończy – opracowanie i reżyseria 1977 – Mewa – reżyseria 1978 – Tryptyk listopadowy – opracowanie dramaturgiczne, inscenizacja i reżyseria 1981 – Polonez – reżyseria 1981 – Po Hamlecie – reżyseria 1982 – Wierzyciele – reżyseria 1983 – Hamlet – reżyseria 1984 – Matka – reżyseria 1986 – Wiśniowy sad – reżyseria 1987 – Garaż – reżyseria 1989 – Ciemność w południe – reżyseria wspólnie ze Stanisławem Mączyńskim 1990 – Małżeństwo pana Mississippi – reżyseria 1992 – Detektyw – reżyseria 1995 – Za i przeciw – reżyseria
Teatr Telewizji 1993 – Detektyw – reżyseria 1979 – Bal manekinów – opracowanie tekstu i reżyseria 1973 – W domu z powrotem – adaptacja i reżyseria 1971 – Cena – reżyseria 1970 – Granica – scenariusz i reżyseria 1968 – Łagodna – adaptacja i reżyseria 1964 – Śmierć komiwojażera – reżyseria 1964 – Człowiek z głową (autor)
Role teatralne 1945 – Matura jako Janos Horvath (reż. Władysław Stoma) 1945 – Droga do źródeł jako Przybysz (reż. Stefan Drewicz) 1946 – Wesele jako Rycerz (reż. W. Stoma) 1946 – Powrót jako Francis (reż. W. Stoma) 1946 – Wieczór Trzech Króli jako Sebastian (reż. Bronisław Dąbrowski) 1946 – Zamach jako Mirek (reż. Emil Chaberski) 1946 – Dlaczego zaraz tragedia jako Miś (reż. Władysław Neubelt) 1946 – Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale (reż. Leon Schiller) 1946 – Rewizor jako Żandarm (reż. Karol Borowski) 1947 – Dom otwarty jako Adolf (reż. Tadeusz Chmielewski) 1947 – Dwa teatry jako Leśniczy (reż. K. Borowski) 1947 – Wiele hałasu o nic jako Don Pedro (reż. K. Borowski) 1947 – Fircyk w zalotach jako Fircyk (reż. Zofia Modrzewska) 1947 – Damy i huzary jako Edmund (reż. Z. Modrzewska) 1948 – Omyłka jako Leon (reż. Lidia Zamkow) 1948 – Grzegorz Dyndała jako Klitander (reż. Danuta Pietraszkiewicz) 1950 – Bohaterowie dnia powszedniego jako Inżynier Nagy (reż. J. Warmiński)
Ordery i odznaczenia Order Sztandaru Pracy II klasy (1979) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (19 lipca 1954) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (22 lipca 1952) „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”. Krzyż Walecznych (1959) Krzyż Partyzancki (1959) Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974) Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1966) Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony dla Kultury Narodowej” (1987)
Nagrody i wyróżnienia Nagroda Państwowa II stopnia za reżyserię własnej sztuki Zwycięstwo w Teatrze Nowym w Łodzi (1951) Nagroda artystyczna miasta Warszawy (1966) I miejsce w plebiscycie „Tygodnika Kulturalnego” dla spektaklu Cena Arthura Millera w Teatrze Telewizji (1971) Nagroda Ministerstwa Kultury i Sztuki I stopnia (1975) Nagroda Komitetu ds. Polskiego Radia i Telewizji (1978) Nagroda teatralna tygodnika „Przyjaźń” za reżyserię Mewy Antona Czechowa w Teatrze Ateneum w Warszawie (1978) Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy (1988) Nagroda Klubu Biznesmenów „Złota karta” (1993) Dyplom Ministerstwa Kultury ZSRR (1979)Radzieckie dyplomy dla polskich artystów, "Trybuna Ludu", nr 267, 13 listopada 1979, s. 9.
Ponadto Medal Komisji Edukacji Narodowej dla Teatru Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie z okazji pięćdziesięciolecia działalności (1979)
Przypisy
Linki zewnętrzne
Teatr Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie
Kategoria:Aktorzy i aktorki Teatru Polskiego w Poznaniu Kategoria:Artyści związani z Warszawą Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Dyrektorzy teatrów w Polsce Kategoria:Laureaci Nagrody Ministra Kultury i Sztuki (Polska Ludowa) Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Odznaką Nagrody Państwowej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni Odznaką 1000-lecia Państwa Polskiego Kategoria:Odznaczeni odznaką tytułu honorowego „Zasłużony dla Kultury Narodowej” Kategoria:Odznaczeni Orderem Sztandaru Pracy II klasy Kategoria:Oficerowie Armii Krajowej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Polscy aktorzy teatralni Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Urodzeni w 1922 Kategoria:Wyróżnieni Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy Kategoria:Zmarli w 1996 Kategoria:Żołnierze Grupy Kampinos