Heike Kamerlingh Onnes (ur. 21 września 1853 w Groningen, zm. 21 lutego 1926 w Lejdzie) – holenderski fizyk, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki w roku 1913. Wyróżnienie to otrzymał za badania właściwości substancji w najniższych temperaturach i skroplenie heluHeike Kamerlingh Onnes: Nobel Lecture.
Życiorys Jego rozprawa doktorska dotyczyła krótkiego wahadła Foucaulta do pokazów laboratoryjnych. Po doktoracie został asystentem profesora fizyki na Politechnice w Delfcie, a w latach 1882–1923 był profesorem Uniwersytetu w Lejdzie. W roku 1904 założył laboratorium badania niskich temperatur. W 1908 jako pierwszy skroplił hel (izotop hel 4). W 1911 odkrył zjawisko nadprzewodnictwa. W 1913 wykonał pierwszy elektromagnes nadprzewodnikowy. Za swoje odkrycia otrzymał w 1913 nagrodę Nobla. Był członkiem Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk.
Do stypendystów pracujących w laboratorium w Lejdzie należeli między innymi Polacy: Konstanty Zakrzewski (1902–1904), Mieczysław Wolfke (1921–1928), Wacław Werner (1925 i 1926) i Dobiesław Doborzyński (1931–1933).
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne , Biographical
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Heidelbergu Kategoria:Członkowie Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk Kategoria:Fizycy ciała stałego Kategoria:Holenderscy fizycy XIX wieku Kategoria:Holenderscy fizycy XX wieku Kategoria:Holenderscy nobliści – fizyka Kategoria:Holenderscy laureaci Medalu Rumforda Kategoria:Ludzie urodzeni w Groningen Kategoria:Urodzeni w 1853 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Technicznego w Delfcie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu w Lejdzie Kategoria:Zmarli w 1926