Difluorek radonu, – nieorganiczny związek chemiczny fluoru i radonu, prawdopodobnie wykazujący charakter soli.
Powstaje w podczas ogrzewania radonu z fluorem w temperaturze ok. 400 °C. Po schłodzeniu mieszaniny reakcyjnej do osadza się na ściankach reaktora jako ciało stałe:
W późniejszych badaniach okazało się, że fluorek radonu powstaje spontanicznie w reakcji radonu z gazowym fluorem w temperaturze pokojowej, a także z fluorem w stanie ciekłym w temperaturze . Siłą napędową tych reakcji jest intensywne promieniowanie α radonu.
Fluorek radonu został otrzymany w ilościach mikrogramowych i jest słabo poznany. Jego stechiometria jest niepewna, jednak obliczenia wskazują na istnienie trwałych cząsteczek i tak jest opisywany w literaturze. Prawdopodobnie ma budowę jonową, przy czym kationami mogą być lub .
Jest mniej lotny niż i jest trwały do (w atmosferze wodoru). Powyżej rozkłada się na pierwiastki, natomiast w atmosferze wodoru w temperaturze > ulega szybkiej redukcji:
Rozpuszczony w ulega prawdopodobnie następującej dysocjacji elektrolitycznej:
Kationy te migrują do katody w trakcie elektrolizy, lecz, co zaskakujące, nie ulegają na niej neutralizacji i gromadzą się w przedziale katodowym. W obecności nadmiaru jonów mogą powstawać aniony:
Przypisy
Radonu, difluorek Kategoria:Związki radonu