thumb|Pałac w Cichowie Mieczysław Bukowiecki (ur. 20 września 1869 w Mszczyczynie, powiat śremski, zm. 18 grudnia 1931 w Cichowie) – tytularny generał brygady Wojska Polskiego, uczestnik I wojny światowej oraz walk o niepodległość Polski z bolszewikami, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Po ukończeniu gimnazjum w Poznaniu studiował w Akademii Rolniczej w Bernie. W 1894 odbył jednoroczną służbę wojskową w niemieckim 20 pułku artylerii polowej w Poznaniu. W 1898 nabył majątek Cichowo. W 1908 wybudował w nim neobarokowy pałac. Dwa lata później zawarł związek małżeński z Aleksandrą Jadwigą Dzierżykraj-Morawską, siostrą Witolda. Działał w kółkach rolniczych oraz Towarzystwie Robotników Chrześcijańskich.
W 1914 został zmobilizowany do armii niemieckiej. Walczył na froncie rosyjskim. W 1916 pełnił służbę okupacyjną w Płocku. Od lipca 1917 był adiutantem niemieckiego przedstawiciela przy austro-węgierskim Generalnym Gubernatorstwie w Lublinie. Utrzymywał sekretne kontakty z Legionami Polskimi oraz Polską Organizacją Wojskową. W 1918 po demobilizacji razem z żoną włączył się w nurt przygotowań do powstania wielkopolskiego.
11 stycznia 1919 przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu porucznika i przydzielony do Oddziału III Sztabu Generalnego WP. 10 marca 1919 został oficerem ordynansowym, a w czerwcu szefem Sztabu Grupy Wielkopolskiej oraz szefem sztabu 1 Dywizji Strzelców Wielkopolskich. W 1921 został szefem Oddziału Va (Personalnego) Biura Ścisłej Rady Wojennej. Słuchacz kursu doszkolenia w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 października 1923 w stopniu podpułkownika Sztabu Generalnego przeniesiony w stan nieczynny na okres jednego roku bez prawa do poborówDziennik Personalny MSWojsk. Nr 66 z 16.10.1923 r. Piotr Stawecki podaje, że przeniesienie w stan nieczynny nastąpiło z dniem 1 listopada 1923 r.. 15 września 1924 został powołany do służby czynnej i mianowany komendantem Obozu Warownego „Poznań”Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 76 z 7 sierpnia 1924 roku, s. 436. „Polska Zbrojna” Nr 247 z 9 września 1924 roku, s. 2.. 31 października 1925 przeniesiony do kadry oficerów artylerii przy Departamencie II Artylerii Ministerstwa Spraw Wojskowych i przydzielony do Komendy Miasta Poznań.
7 lipca 1926 Prezydent RP nadał mu z dniem 30 września 1926 stopień generała brygady, wyłącznie z prawem do tytułuDziennik Personalny MSWojsk. Nr 28 z 19.07.1926 r..
Z dniem 30 września 1926 przeniesiony został w stan spoczynkuTadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski jako datę przeniesienia w stan spoczynku podali 19 lipca 1926 r., czyli datę ogłoszenia Dziennika Personalnego MSWojsk. Nr 28.. Ostatnie lata życia spędził w majątku Cichowo, gdzie zmarł 18 grudnia 1931.
Rodzina Był synem Juliana Bukowieckiego (1833–1896) i Natalii Wysogota-Zakrzewskiej (1838–1888).
W 1910 zawarł związek małżeński z Aleksandrą Jadwigą Dzierżykraj-Morawską, urodzoną 8 grudnia 1890 w Oporowie, zmarłą 9 kwietnia 1940, siostrą Witolda Dzierżykraj-Morawskiego. Miał sześcioro dzieci: August (1911–1940) Ignacy (1912–1939), podporucznik, poległ w kampanii wrześniowej Leon (1916–2005), żonaty z Haliną Marią Lubowiecką (1919–1991) Jadwiga Bukowiecka (1919–1993), zamężna z André Castagné, żołnierz AK, uczestniczka powstania warszawskiego Natalia Bukowiecka (ur. 1923), zamężna z Leonem Kruszona, zmarła 10 października 1968Nekrologi.pl Julian (ur. 1928-2016), żonaty z Renatą Elianowską, podoficer zawodowy LWP Awanse podporucznik – grudzień 1914 porucznik kapitan major podpułkownik – 11 czerwca 1920 zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej pułkownik – 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 29. lokatą w korpusie oficerów artylerii generał brygady – 7 lipca 1926 z dniem 30 września 1926, wyłącznie z prawem do tytułu
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 52 – 13 kwietnia 1921Dekret Wodza Naczelnego L. 2863 z 13 kwietnia 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 16, poz. 561) „za wybitne zasługi w pracy sztabowej oraz chwalebny udział w przygotowaniu i przeprowadzeniu zwycięskich bitew 14 Dywizji Piechoty Wielkopolskiej” Krzyż Walecznych dwukrotnie nr 39216 – 1922Rozporządzenie Kierownika MSWojsk. L. 4597/22 (Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 9, s. 314)
Przypisy
Bibliografia
Bogusław Polak, Generał Mieczysław Bukowiecki (1869-1931). W: Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Słownik biograficzny, Koszalin 1993, tom II, część 2, Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Warszawa 1991, s. 81,
Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa 1994, , s. 89, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego Ludwik Jazdon, administrator majątku Cichowo, fotografia generała z Ignacym Mościckim
Dariusz Aleksander Rymar, Kariery wojskowe szlachty pogranicza wielkopolsko-lubuskiego na przykładzie rodziny Bukowieckich herbu Drogosław z powiatu międzyrzeckiego (XVI – pocz. XIX wieku), Rocznik Lubuski, tom XXVI, cz. 2, 2000
Literatura dodatkowa Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989,
Kategoria:Tytularni generałowie brygady II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Oficerowie artylerii II Rzeczypospolitej przeniesieni do korpusu generałów Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – oficerowie armii Cesarstwa Niemieckiego Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1869 Kategoria:Zmarli w 1931