Prawo umieralności Makehama-Gompertza – teoretyczny model umieralności w populacji stworzony w XIX w. na potrzeby nauk aktuarialnych. Stanowi on, że natężenie wymierania dla danego wieku jest sumą stałej wartości niezależnej od wieku (człon Makehama) i składnika zależnego od wieku wykładniczo (człon Gompertza).
W 1824 r. Benjamin Gompertz postawił hipotezę, że natężenie umieralności jest funkcją wykładniczą.
W 1860 r. William Makeham uzupełnił formułę Gompertza o stały, niezależny od wieku człon
Prawo Makehama-Gompertza stosunkowo poprawnie opisuje dynamikę śmiertelności w populacji dla przedziału wiekowego 30–80 lat.
Zobacz też prawo umieralności de Moivre’a prawo umieralności Weibulla
Bibliografia
Gompertz B., On the Nature of the Function Expressive of the Law of Human Mortality, and on a New Mode of Determining the Value of Life Contingencies, „Philosophical Transactions of the Royal Society of London”, Vol. 115 (1825) s. 513–585, 1825. Makeham W.M., On the Law of Mortality and the Construction of Annuity Tables, „J. Inst. Actuaries and Assur. Mag.” 8, s. 301–310, 1860.
Kategoria:Analiza przeżycia Kategoria:Matematyka ubezpieczeniowa