Nibylis (Lycalopex) – rodzaj ssaków drapieżnych z rodziny psowatych (Canidae).
Rozmieszczenie geograficzne Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Ameryce Południowej.
Morfologia Długość ciała samic 48–89 cm, samców 44,5–92,5, długość ogona 11,5–49,3 cm; masa ciała samic 1,8–10 kg, samców 1,9–13,8 kg.
Systematyka Rodzaj zdefiniował w 1854 roku niemiecki przyrodnik Hermann Burmeister w publikacji własnego autorstwa dotyczącej systematyki brazylijskich zwierząt. Burmeister wymienił dwa gatunki – Canis azaraePodgatunek Cerdocyon thous. i Canis vetulus – nie wskazując gatunku typowego; gatunkiem typowym jest (późniejsze oznaczenie) Canis vetulus .
Etymologia Procyon: gr. προ pro ‘przed’; κυων kuōn, κυνος kunos ‘pies’. Gatunek typowy: Fisher wymienił trzy gatunki – Procyon annulatus (= Ursus lotor ), Procyon concolor (= Viverra cancrivora ) i Procyon gymnocercus – nie wskazując gatunku typowego. Vulpes: , vulpis ‘lis’. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Vulpes fulvipes . Lycalopex: lýkos ‘wilk’; αλωπηξ alōpēx, αλωπεκος alōpekos ‘lis’. Pseudalopex (Pseudolopex): gr. ψευδος pseudos ‘fałszywy’; αλωπηξ alōpēx, αλωπεκος alōpekos ‘lis’. Gatunek typowy (późniejsze oznaczenie): Canis magellanicus (= Canis culpaeus ). Pseudolycos: gr. ψευδος pseudos ‘fałszywy’; λυκος lukos ‘wilk’. Gatunek typowy: Philippi nie podał gatunku typowego. Eunothocyon: gr. ευ eu ‘ładny, piękny, typowy’; rodzaj †Nothocyon . Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): Canis sladeni (= Canis vetulus ). Angusticeps: łac. angustus ‘wąski, mały’; -ceps ‘-głowy’, od caput, capitis ‘głowa’. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Canis reissii . Viverriceps: rodzaj Viverra (wiwera); -ceps ‘-głowy’, od caput, capitis ‘głowa’. Gatunek typowy (oznaczenie monotypowe): Canis reissii . Microcyon: gr. μικρος mikros ‘mały’; κυων kuōn, κυνος kunos ‘pies’. Gatunek typowy (oryginalne oznaczenie): Speothos riveti (= Canis culpaeus ).
Podział systematyczny Do rodzaju należą następujące żyjące współcześnie gatunki: Grafika Gatunek Autor i rok opisu Nazwa zwyczajowa Podgatunki Rozmieszczenie geograficzne Podstawowe wymiaryDC – długość ciała; DO – długość ogona; MC – masa ciała StatusIUCNcentruj|150pxLycalopex vetulus(P.W. Lund, 1842)nibylis siwygatunek monotypowyendemit Brazylii: siedliska cerrado na środkowym obszarze płaskowyżu; zakres wysokości: 90–1100 m n.p.m.DC: 49–71 cmDO: 25–38 cmMC: 2,5–4 kgcentruj|150pxLycalopex fulvipes(W.C.L. Martin, 1837)nibylis Darwinagatunek monotypowyendemit Chile: lasy wyspy Chiloé i przybrzeżne góry (Park Narodowy Nahuelbuta i Cordillera de Oncol); zakres wysokości: 0–1400 m n.p.m.DC: 48–59 cmDO: 19,5–25 cmMC: 1,8–3,9 kgcentruj|150x150pxLycalopex culpaeus(G.I. Molina, 1782)nibylis andyjski6 podgatunkówwzdłuż Andów i obszarów pagórkowatych od południowej Kolumbii (Uariño), Ekwadoru, Peru, Boliwii, Chile i Argentyny (w tym Sierra de Córdoba) na południe do Ziemi Ognistej; zakres wysokości: do 4800 m n.p.m.DC: 44–92 cmDO: 30–49 cmMC: 3,4–13,8 kgcentruj|150pxLycalopex griseus (J.E. Gray, 1837)nibylis argentyńskigatunek monotypowypo obu stronach Andów w południowym Peru, Chile i Argentynie; introdukowany do Ziemi Ognistej; zakres wysokości: do 4000 m n.p.m.DC: 50–66 cmDO: 11,5–35 cmMC: 2,5–5 kgcentruj|150pxLycalopex gymnocercus(G. Fischer, 1814)nibylis pampasowygatunek monotypowyłąki pampasowe we wschodniej Boliwii, Paragwaju, południowo-wschodniej Brazylii, Urugwaju oraz północnej i środkowej Argentynie; zakres wysokości: 0–3500 m n.p.m.DC: 50–74 cmDO: 25–41 cmMC: 3–8 kgcentruj|150pxLycalopex sechurae(O. Thomas, 1900)nibylis drobnozębnygatunek monotypowystrefy przybrzeżne południowo-zachodniego Ekwadoru i północno-zachodniego Peru (3–12° S); zakres wysokości: 0–1200 m n.p.m.DC: 50–78 cmDO: 27–34 cmMC: 2,6–4,2 kg Kategorie IUCN: – gatunek najmniejszej troski, – gatunek bliski zagrożenia, – gatunek zagrożony.
Opisano również gatunki wymarłe: Lycalopex cultridens (Ameryka Południowa; pliocen). Lycalopex ensenadensis (Ameryka Południowa; plejstocen). Lycalopex peruanus (Ameryka Południowa; plejstocen).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Psowate