Onyx Grand Prix, Onyx Race Engineering, Monteverdi – nieistniejący brytyjski (od Grand Prix Niemiec 1990 szwajcarski) zespół i konstruktor wyścigowy, uczestniczący w mistrzostwach świata Formuły 1 w sezonach 1989–1990. Ekipa została założona w 1978 roku przez Mike’a Earle’a i Grega Fielda. Zanim zespół wystartował w najwyższej serii wyścigowej, w sezonach 1979–1981 i 1983–1984 uczestniczył w Formule 2, następnie w latach 1985–1988 w Formule 3000, następcy Formuły 2.
Ekipa w siedemnastu wyścigach Formuły 1, do których się zakwalifikowała, uzyskała sześć punktów – wszystkie zdobyte przez Stefana Johanssona w sezonie 1989. Szwed zapewnił też zespołowi pierwsze i jedyne podium, zajmując trzecie miejsce podczas Grand Prix Portugalii 1989.
Onyx od początku istnienia był kierowany przez Earle’a i Fielda. Po tragicznym wypadku Riccardo Palettiego podczas Grand Prix Kanady 1982, Field sprzedał swoje udziały Jo Chamberlainowi. We wrześniu 1988 udziały zostały wykupione przez Paula Shakespare'a, a następnie sprzedane Jean-Pierre’owi Van Rossemowi. W lutym 1990 właścicielem zespołu została firma Middlebridge Group, a później szwajcarskie konsorcjum, do którego wchodzili Peter Monteverdi (właściciel firmy Monteverdi), Karl Foitek (ojciec Gregora Foitka) i Bruno Frei (dystrybutor samochodów Ferrari w Szwajcarii).
W wyniku problemów finansowych, zespół został rozwiązany po wyścigu o Grand Prix Węgier 1990.
Historia Początki Zespół Onyx Race Engineering został założony w 1978 roku, jako wynik partnerstwa między Mikiem Earle’em a Gregiem Fieldem. Przez kilka lat Earle zbierał doświadczenie jako menadżer – w latach 60. kierował ekipą Church Farm Racing, z którą startował w Formule 2, Formule 3 i Formule 5000, a następnie, wraz z Fieldem i Davidem Purleyem, współpracował w prowadzeniu zespołu LEC, który startował w Formule Atlantic, Formule 2, Europejskiej Formule 5000 i sporadycznie w wyścigach Formuły 1. Zespół został rozwiązany po wypadku Purleya podczas kwalifikacji do Grand Prix Wielkiej Brytanii 1977.
W 1979 ekipa rozpoczęła udział w Europejskiej Formule 2, używając nadwozia własnej konstrukcji, jaką był Pilbeam MP42 z silnikiem Hart. Ich kierowcą był Patrick Nève, kierowca Williamsa w 1977 i tester samochodu ekipy Kauhsen rok później. Debiutancki rok nie był pomyślny dla ekipy – Onyx wziął udział tylko w pierwszych czterech wyścigach, a po rundzie na torze Nürburgring zaprzestał dalszego udziału. Nève nie znalazł się w klasyfikacji, gdyż nie ukończył wyścigów.
W sezonach 1980–1981 zespół korzystał z nadwozi dostarczanych przez March. Reprezentantem zespołu najpierw był Johnny Cecotto, którego następnie zastąpił Riccardo Paletti. W trzecim sezonie startów, włoski kierowca dwukrotnie stanął na podium, łącznie punktując trzykrotnie. W klasyfikacji mistrzostw Włoch uplasował się na dziesiątej pozycji z 11 punktami na koncie. Po sezonie Paletti, wraz z Pioneerem dołączył do ekipy Osella na sezon 1982.
W 1982 nastąpił pierwszy kontakt ekipy Onyx z Formułą 1 – zespół zgłosił się do pięciu wyścigów, a ich kierowcą został Emilio de Villota. Hiszpan jednak nie zakwalifikował się do nich – niezrażony tym niepowodzeniem zespół ogłosił, że planuje starty w Formule 1 od sezonu 1983 w samochodzie własnej konstrukcji, a ich kierowcą będzie Riccardo Paletti. Plany te zostały przekreślone wypadkiem włoskiego kierowcy podczas Grand Prix Kanady 1982, w którym poniósł on śmierć.
Po tym wypadku, Greg Field postanowił sprzedać swoje udziały Jo Chamberlainowi. Ekipa znalazła się w trudnej sytuacji, jednak otrzymała pomoc od Robina Herda, współzałożyciela Marcha, dzięki czemu na sezon 1983 Onyx wrócił do Formuły 2. Jego kierowcami zostali Beppe Gabbiani, Christian Danner i Thierry Tassin, którego następnie zastąpili Patrick Nève i Dave Scott. W pierwszych pięciu wyścigach sezonu Gabbiani wygrał czterokrotnie, dzięki czemu w końcowej klasyfikacji zajął trzecią pozycję, za Jonathanem Palmerem i Mikiem Thackwellem. W sezonie 1984 w zespole jeździli Thierry Tassin (którego na torze Autodromo di Pergusa zastąpił Gabbiani), Emanuele Pirro i Pierre Petit, których wspierał Derek Bell na Brands Hatch. Najlepszymi kierowcami zespołu byli Tassin i Pirro, którzy zapewnili zespołowi drugie miejsca (Belg na Hockenheimring, Włoch na Donington Park). Obaj zdobyli 18 punktów, jednak ze względu na więcej ukończonych wyścigów wyżej w klasyfikacji, bo na szóstym miejscu, znalazł się włoski kierowca.
W następnym roku, Europejska Formuła 2 została przekształcona w Międzynarodową Formułę 3000. W pierwszym sezonie kierowcami byli Emanuele Pirro, Johnny Dumfries i Mario Hytten. Włoch czterokrotnie stanął na podium, w tym dwa razy zwyciężył kończąc sezon na trzecim miejscu. Hytten był dziesiąty z ośmioma punktami na koncie, natomiast Dumfries z jednym punktem zajął szesnaste miejsce.
Następny sezon był lepszy – Pirro wywalczył tytuł wicemistrzowski, stając na podium trzykrotnie, w tym dwukrotnie na jego najwyższym stopniu. W klasyfikacji Włoch przegrał ze swoim rodakiem, Ivanem Capellim o dziewięć punktów. Pozostali kierowcy, Cary Bren, John Jones, Russell Spence i Wayne Taylor łącznie w całym sezonie uzbierali 1,5 punktu – spośród tej czwórki, jedynie Jones i Spence zdobywali punkty dla zespołu – w klasyfikacji kierowcy znaleźli się odpowiednio na 21. i 23. miejscu.
W sezonie 1987, reprezentantami zespołu byli Stefano Modena i Pierre-Henri Raphanel. Był to najlepszy sezon w historii zespołu – Modena stanął czterokrotnie na podium, w tym trzykrotnie zwyciężając, i cały sezon ukończył zdobyciem tytułu mistrzowskiego, z przewagą ośmiu punktów nad Luisem Pérezem-Salą z Loli. Raphanel natomiast zdobył jedno miejsce na podium i zajął w klasyfikacji trzynaste miejsce.
W 1988, ekipę reprezentowali Volker Weidler, Alfonso de Vinuesa, Steve Kempton i Russell Spence. Sezon okazał się najgorszym w Formule 3000, gdyż ich samochód, March 88D spisywał się gorzej od samochodu Reynard 88D, którego używał zdobywca tytułu, Roberto Moreno z ekipy Bromley Motorsport. Przez cały rok, jedynie Weidler zdobył punkty – pięć punktów zdobytych przez Niemca pozwoliło na zajęcie 15. miejsca. Po sezonie 1988 zespół wycofał się z Formuły 3000, a Mike Earle postanowił, że Onyx wejdzie do Formuły 1, i w tym celu zaczął budowę zespołu.
Formuła 1 We wrześniu 1988 Paul Shakespare wykupił udziały w zespole, dzięki czemu ekipa otrzymała znaczne wsparcie finansowe. Kierownikiem zespołu został Martin Dickson, natomiast zespół otrzymał wsparcie, w postaci sponsoringu Marlboro i spółki Moneytron, należącej do ekstrawaganckiego belgijskiego milionera, Jean-Pierre’a Van Rossema. Belg wykupił 67% udziałów należących do Sheakespare'a i w ten sposób został właścicielem Onyksa. W tym samym czasie nastąpiły zmiany – siedziba została przeniesiona z Littlehampton do Westergate House, ponadto nazwa została zmieniona na Onyx Grand Prix. Ekipa zapewniła sobie silniki Ford oraz opony Goodyear. Ponadto do zespołu dołączył Ken Anderson, który wcześniej był związany z Williamsem i Ligierem.
Projektantem samochodu dla ekipy został Alan Jenkins, wcześniej współpracujący z zespołami McLaren i Penske. Samochód ORE-1, choć wyglądał schludnie, został ukończony de facto o piątej rano w dniu prezentacji. W składzie kierowców znaleźli się Stefan Johansson, wcześniej kierowca zespołów Shadow, Spirit, Tyrrell, Toleman, Ferrari, McLaren i Ligier oraz Bertrand Gachot, kierowca wcześniej startujący m.in. w Formule 3 czy w Formule 3000. Belgijski kierowca otrzymał miejsce w zespole, dzięki wsparciu w wysokości stu milionów franków belgijskich od spółki Moneytron, kierowanej przez Van Rossema.
1989 Po prezentacji samochód został szybko wysłany z lotniska Heathrow do Rio de Janeiro, gdzie na torze Autódromo Internacional Nelson Piquet odbywała się inauguracja sezonu 1989. Zgodnie z regulaminem, kierowcy Onyx musieli przebrnąć prekwalifikacje w pierwszej połowie sezonu. W nich Johansson i Gachot nie poradzili sobie, zajmując dwa ostatnie miejsca, uzyskując czasy odpowiednio 1:35.232 i 1:37.932, a do awansu do kwalifikacji wystarczył wynik 1:29.679, który uzyskał Nicola Larini z Oselli. Drugim wyścigiem w kalendarzu było Grand Prix San Marino na obiekcie Autodromo Enzo e Dino Ferrari w Imoli. Ponownie reprezentanci brytyjskiej ekipy nie uzyskali awansu do kwalifikacji – Gachot z wynikiem 1:30.384 zajął piąte miejsce, tracąc 3,034 sekund do Stefano Modeny. Johansson został sklasyfikowany na ósmej pozycji, ze stratą 0,263 sekund do swojego kolegi zespołowego.
Po wyścigu o Grand Prix San Marino, zawodnicy przenieśli się na tor Circuit de Monaco, gdzie odbywał się wyścig o Grand Prix Monako – w sesji prekwalifikacyjnej, podobnie jak w dwóch pierwszych rundach, Belg i Szwed nie zakwalifikowali się dalej – Johansson, z wynikiem 1:27.821 był szósty, ze stratą 0,864 sekund do Modeny, natomiast Gachot mając czas 1:28.897 zajął dziewiątą pozycję.
Po wyścigu w Księstwie Monako, Formuła 1 przeniosła się do Ameryki Północnej. Kolejną rundą było Grand Prix Meksyku. W prekwalifikacjach po raz pierwszy, Johansson zakwalifikował się dalej, zajmując czwarte miejsce, z wynikiem 1:22.288. Tuż za nim znalazł się Gachot, który stracił do szwedzkiego kierowcy 0,464 sekundy. W sesji kwalifikacyjnej Szwed zajął 21. miejsce, a jego wynik wynosił 1:21.358. Był to wynik o 3,482 sekundy gorszy od zdobywcy pole position, Ayrtona Senny. Szwedzki kierowca zakończył wyścig na szesnastym okrążeniu, gdzie posłuszeństwa odmówił układ przeniesienia napędu. left|thumb|Stefan Johansson Następny wyścig, Grand Prix Stanów Zjednoczonych na torze Phoenix Circuit, odbył się tydzień po rundzie w Meksyku. Przed wyścigiem nastąpiła zmiana kierownika zespołu – Martina Dicksona zastąpił Greg Field, który wrócił do ekipy po siedmiu latach. Przed rundą w Phoenix, właściciel zespołu, Jean-Pierre Van Rossem widziany był w towarzystwie sześciu hostess, ponadto wydał 20 milionów dolarów na zakup Gulfstream IV. Podobnie jak w poprzedniej rundzie do sesji kwalifikacyjnej zakwalifikował się Stefan Johansson. Z wynikiem 1:33.768 szwedzki kierowca znalazł się na trzeciej pozycji, natomiast Bertrand Gachot znalazł się na ostatniej, trzynastej pozycji, mając czas gorszy od zwycięzcy prekwalfikacji, Martina Brundle o 13,237 sekund. W kwalifikacjach Szwed uzyskał 19. pozycję, a wynik 1:33.370 był gorszy o 3,262 sekundy od wyniku Senny, który zdobył pole position. Na 50. okrążeniu, Johanssonowi zawiodło zawieszenie, wobec czego ponownie nie ukończył wyścigu.
Kolejny wyścig, Grand Prix Kanady, odbył się 18 czerwca na torze Circuit Gilles Villeneuve. Po raz trzeci do kwalifikacji wszedł Johansson. Szwedzki kierowca, uzyskując czas 1:24.764 zajął trzecie miejsce, a Belg, z wynikiem 1:25.952 był szósty. Stefan Johansson w kwalifikacjach uzyskał osiemnasty czas, wynoszący 1:23.979, o 3,006 sekund wolniejszy od Alaina Prosta. Szwed na 13. okrążeniu, za incydent w alei serwisowej został zdyskwalifikowany z wyścigu.
Po wyścigu w Kanadzie zespoły powróciły do Europy, uczestnicząc w Grand Prix Francji. W czasie sesji treningowej Gachot musiał skorzystać z zapasowego samochodu. W sesji prekwalifikacyjnej po raz pierwszy udało się zakwalifikować obu kierowcom Onyx – Belg zwyciężył w nich, z wynikiem 1:09.617, będąc o 0,051 sekund szybszym od Szweda. W kwalifikacjach najlepszy okazał się Gachot, który zajął jedenaste miejsce, a Johansson znalazł się dwie pozycje niżej. Wyścig na Paul Ricard zakończył się dla zespołu sukcesem – Johansson zajął piąte miejsce, z okrążeniem straty do zwycięzcy, Alaina Prosta, a Gachot mimo awarii silnika na 76. okrążeniu został sklasyfikowany na trzynastym miejscu; wcześniej belgijski kierowca miał awarię akumulatora, w momencie kiedy zajmował szóste miejsce. Dzięki punktom zdobytym przez szwedzkiego kierowcę, po wyścigu w Wielkiej Brytanii Onyx mógłby zaczynać swoje starty od kwalifikacji.