right|200px|thumb|Herb rodu Abrahimowiczów. Abrahimowiczowie herbu własnegoA. Boniecki, Herbarz polski, t. 1, Warszawa 1899, s. 18.S. Uruski, Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 1, Warszawa 1904, s. 3.S. Dziadulewicz, Herbarz rodzin tatarskich, Wilno 1929, s. 5. – polska rodzina szlachecka pochodzenia tatarskiego. Gałąź rodu Bachtjarowiczów.
Protoplastą rodu był Abrahim Bachtjarowicz zwany Ślepym, właściciel Dzikowszczyzny (od 1523), części na Wace i Prudzianach. W 1562 dostał w zastaw od swojego zięcia, Hussejna Szyryńskiego, część dóbr Kroszyna. Abrahim miał czterech synów: Assana, Tahira, Sabatala i Selimbeka. Trzej pierwsi sprzedali około 1591 swoje udziały na Wace. Selimbek, właściciel części Prudzian, miał syna Abrahama.
Synami Abraham, syna Selimbeka, byli Mortuza, w 1648 chorąży w chorągwi księcia Słuckiego; Janusz, wzmiankowany w 1666; Aleksander, który ze swoją żoną Fatmą Adamowiczówną miał synów Mortuzę i Bohdana, wzmiankowanych w 1681, i Eliasz, towarzysz chorągi lekkiej wojska litewskiegoS. Dziadulewicz, Herbarz rodzin tatarskich, Wilno 1929, s. 5-6.
Eliasz, syn Abrahama, poślubił Fatmę Izmaelównę Talkowską. W 1646 nabył z żonę część DowbuciszekS. Dziadulewicz, Herbarz rodzin tatarskich, Wilno 1929, s. 6.. Przypuszcza się, że ich synem był Hamzia, żonaty z Zofią Skurmuntówną. W 1681 Zofia i Hamzia Abrahimowiczowie sprzedali swoje grunty na Poniziu.
Maciej, chorąży pułku nadwronego tatarskiego, w 1744 otrzymał od króla Augusta III w dożywocie kilka włók gruntu we wsi Szypowice. Jego bratem był Szahun (Szachan), rotmistrz pułku nadwornego tatarskiego. Poślubił on Joannę z Łowczyńskich. W 1744 i 1750 otrzymał kilkanaście włók gruntu z ekonomii kobryńskiej.
Synami Macieja byli Józef i Samuel, towarzysze w pułku 5 straży przedniej wojsk litewskich w latach 1773–1789, oraz Aleksander, adiutant w tym pułku w 1792.
Szahun i jego żona Joanna z Łowczyńskich mieli synów: Aleksandra, porucznika wzmiankowanego w 1759, Michała, porucznika wzmiankowanego w 1759 oraz Macieja, rotmistrza lekkiej kawalerii w wojsku litewskim w latach 1777–1785.
Adam Boniecki, a za nim Seweryn Uruski, zaliczył do tej rodziny Obdułę Abrahimowicza, Tatara, wzmiankowanego w 1542. Stanisław Dziadulewicz uznał to za błąd. Jego zdaniem Obduł pochodził z rodu Juszeńskich, był synem Abrahama Tymirczyca, chorążego juszeńskiego, a w aktach figuruje jako Abrahimowicz, podobnie jak jego bracia Osman, Redzip i Alejko.
Przypisy
Bibliografia Boniecki A., Herbarz polski, t. 1, Warszawa 1899, s. 18. Dziadulewicz S., Herbarz rodzin tatarskich, Wilno 1929, s. 5-6. Uruski S., Rodzina. Herbarz szlachty polskiej, t. 1, Warszawa 1904, s. 3.