Służba remontu – instytucja administracji wojskowej zajmująca się zaopatrywaniem Wojska Polskiego II RP w młode konie (remonty).
Zadaniem służby remontu podczas pokoju było: Rejestracja, przegląd, klasyfikacja i ewidencja sklasyfikowanych koni, mułów i osłów na terenie całego państwa pobór sklasyfikowanych zwierząt w wypadkach przewidzianych ustawąUstawa z dnia 21 lutego 1921 roku "O obowiązkach odstępowania zwierząt pociągowych i wozów na rzecz państwa" zakup koni dla wojska ustalanie zasad i systemu prowadzenia ewidencji koni w poszczególnych formacjach wojskowych ustalanie zasad brakowania w wojsku zbieranie i prowadzenie wszelkich danych statystycznych dotyczących koni, mułów i osłów w wojsku oraz zdatnych w państwie współdziałanie z odpowiednimi instytucjami państwowymi w zakresie hodowli koni, z punktu widzenia potrzeb wojska.
Służba remontu nie posiadała własnego korpusu osobowego. Personel stanowili oficerowie i szeregowi jazdy, artylerii i wojsk taborowych, przydzieleni do służby remontu. Kierownictwo spoczywało w rękach Ministra Spraw Wojskowych, którego doradcą był szef Departamentu X Spraw Poborowych. Na obszarze Okręgu Korpusu kierownictwo spoczywało w rękach Dowódcy Okręgu Korpusu, którego pomocnikiem i doradcą był szef remontu Okręgu Korpusu. Szefowi podlegali komendanci Komend Uzupełnień Koni, jako kierownicy rejonów służby remontu.
Centralnymi zakładami służby remontu były Zapasy Młodych Koni.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Tabory i służba remontu II Rzeczypospolitej Kategoria:Administracja wojskowa II Rzeczypospolitej Kategoria:Hodowla koni