– japoński lekarz okulista i neurolog.
Drugi syn Tatsuya Inouye (1848–1895). Studiował medycynę na Uniwersytecie Tokijskim i specjalizował się w okulistyce u Jūjirō Kōmoto. Tytuł doktora medycyny otrzymał w 1904 roku. Pracował w Szpitalu Wojskowym Tokio-Toyama; opisał wtedy serię przypadków ran postrzałowych głowy (u żołnierzy japońskich walczących w wojnie rosyjsko-japońskiej), na podstawie której powstała praca poświęcona lokalizacji ośrodków wzrokowych kory mózgowej. Po publikacji wyjechał studiować w Berlinie, Londynie i Paryżu; w latach 1906–1908 studiował na Uniwersytecie w Lipsku. Po powrocie do Japonii w 1909 roku zastąpił zmarłego w 1895 roku ojca na stanowisku dyrektora Szpitala Okulistycznego Inouye. W 1938 roku na zlecenie japońskiego rządu zajął się zagadnieniem krótkowzroczności w szkołach. Zaprojektował tablice do badania ostrości wzroku u dzieci. Podczas II wojny światowej w jego szpitalu leczono personel wojskowy amerykańskiej armii, co pozwoliło mu poznać amerykańską medycynę. W 1950 roku razem z synem Masazumim Inouye świadczył pomoc okulistyczną poszkodowanym w konflikcie koreańskim. Zmarł w 1976 roku w wieku 96 lat.
Płynnie mówił w pięciu językach obcych: angielskim, francuskim, niemieckim, chińskim i koreańskim. Wyznawca zen, kierował się filozofią życiową „Mizaru, Iwazaru, Kikazaru” (nie widzieć, nie jeść, nie słyszeć).
Prace Die Sehstörungen bei Schussverletzungen der kortikalen Sehsphäre, nach Beobachtungen an Verwundeten der letzten japanischen Kriege. Leipzig: W. Engelmann, 1909
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Tokijskiego Kategoria:Japońscy neurolodzy Kategoria:Japońscy okuliści Kategoria:Ludzie urodzeni w Tokio Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Zmarli w 1976