Starzec – począwszy od starożytności chrześcijańskiej, szczególnie w tradycji wschodniej, doświadczony mnich uczący życia duchowego nowych adeptów życia mniszego i ascezy. Tzw. starczestwo było silnym ruchem duchowym w Rosji XIX w. Starcami, którzy na trwałe wpisali się w duchowość rosyjską byli m.in. Nił Sorski oraz Serafin z Sarowa. Ważne centrum tej duchowości stanowił do wybuchu rewolucji bolszewickiej 1917 r. Klasztor Optyński k. Kozielska. Jednym z bardziej znanych „starców” był św. Ambroży z Optiny, pierwowzór starca Zosimy w powieści Bracia Karamazow Fiodora Dostojewskiego. Żyjąc w odosobnieniu, w pustelniach starcy ci byli celem pielgrzymek wielu ważnych osobistości w życiu społecznym lub kulturalnym. Wielu z nich zostało kanonizowanych przez Rosyjską Cerkiew Prawosławną. Tworzą oni tzw. Sobór Świętych Starców OptyńskichPor. ..
Przypisy
Zobacz też anachoretyzm Antoni Wielki celibat eremita (pustelnik) jurodiwyj monastycyzm Pachomiusz post
Bibliografia
Kołogriwow, J. SJ, O Świętym Starcu Serafinie [w:] Św. Serafim z Sarowa, Ogień Ducha Świętego, Kraków: Esprit, 2008, , s.5-37. Opowieści pielgrzyma. Tłumaczenie Andrzej Wojnowski. Wydawnictwo "W drodze", Poznań 1999, wyd. 3, s. 173.
Wipszycka, Ewa Egipt – Ojczyzna mnichów, w: Apoftegmaty Ojców Pustyni, Opracowanie i wybór ks. M. Starowieyski, Warszawa 1986 ATK Pisma Starochrześcijańskich Pisarzy 33, z.1 s. 17-47.
Ojcowie Pustyni Kategoria:Duchowni chrześcijańscy