thumb|Nagrobek Lidii Zamkow na cmentarzu Rakowickim w Krakowie z rzeźbą Bronisława Chromego Lidia Zamkow, wyst. też jako Lidia Zamkow-Słomczyńska lub Lidia Słomczyńska (ur. 15 lipca 1918 w Rostowie nad Donem, zm. 19 czerwca 1982 w Warszawie) – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, reżyserka teatralna, także pedagog.
Kariera artystyczna Przed wybuchem wojny studiowała medycynę. Od roku 1937 uczęszczała też na zajęcia wydziału aktorskiego PIST w Warszawie, była także jego słuchaczką w czasie okupacji (w trybie tajnego nauczania). Od roku 1944 występowała w teatrze. Najpierw był to Teatr Wojewódzki w Białymstoku, a następnie Teatr Wojska Polskiego w Lublinie, w którym występowała do 1945 roku, po czym z całym zespołem przeniosła się do Teatru Wojska Polskiego w Łodzi. W 1946 roku zdała eksternistyczny egzamin aktorski w ZASP, a dwa lata później ukończyła studia na Wydziale Reżyserskim PWST w Warszawie (z siedzibą w Łodzi).
W roku 1949 związała się z Teatrem im. J. Słowackiego w Krakowie. Była tam aktorką i reżyserem w latach 1949–1952, 1957–1958 i 1964–1972. W latach 1953–1954 była kierownikiem artystycznym Teatru Wybrzeże w Gdańsku, a w latach 1954–1957 występowała i reżyserowała w Teatrze Wojska Polskiego (Dramatycznym w Warszawie). Następnie, w latach 1958–1964, była związana ze Starym Teatrem w Krakowie. W latach 1972–1974 reżyserowała w warszawskim Teatrze Studio. Później współpracowała też z wieloma innymi polskimi teatrami, a także z Teatrem Telewizji. W latach 1950–1953 była pedagogiem PWST w Krakowie.
Życie prywatne Jej pierwszym mężem był Jan Świderski, aktor, a drugim Maciej Słomczyński, pisarz i tłumacz. Po rozwodzie z nim, wyszła ponownie za mąż za aktora Leszka Herdegena. Matka Piotra Słomczyńskiego (ur. 1956).
Zmarła w Warszawie, pochowana na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kwatera XVIII-płd-po lewej Kunza).
Filmografia 1948 – Skarb – asystentka reżysera 1964 – Nieznany – rola 1982 – Życie Kamila Kuranta jako Babka Kamila
Prace teatralne (wybór) Role 1944 – Freuda teoria snów (reż. Antoni Cwojdziński) 1946 – Uczeń diabła jako Esterka (reż. Władysław Krasnowiecki) 1947 – Celestyna jako Elicja (reż. Leon Schiller) 1958 – Wizyta starszej pani jako Klara Zachanassian (reż. L. Zamkow) 1960 – Na dnie jako Dziewczynka (reż. L. Zamkow) 1962 – Matka Courage i jej dzieci jako Matka Courage (reż. L. Zamkow) 1963 – Kaligula jako Cezonia (reż. L. Zamkow) 1966 – Makbet jako Lady Makbet (reż. L. Zamkow) 1969 – Człowiek jak człowiek jako Leokadia Begbick (reż. L. Zamkow) 1975 – Urodziła się jak wróbel jako Édith Piaf (reż. L. Zamkow)
Prace reżyserskie 1948 – Omyłka 1948 – Harry Smith odkrywa Amerykę 1948 – Żołnierz i bohater 1950 – Brygada szlifierza Karhana 1950 – Improwizacja w Paryżu 1950 – Uczone białogłowy 1950 – Obcy cień (także przekład) 1951 – Nasze dziewczęta 1951 – Trzeba było iskry 1952 – Pociąg do Marsylii 1953 – Turcaret 1953 – Żart od morza 1953 – Barbarzyńcy 1954 – Tragedia optymistyczna 1956 – Romeo i Julia 1956 – Samotność 1957 – Imiona władzy 1958 – Wizyta starszej pani 1958 – Przedszkole miłości 1958 – Dwie wdowy 1958 – Żołnierz królowej Madagaskaru 1959 – Kapitan z Kopenick 1959 – Zielony frak 1960 – Medea 1960 – Apelacja Villona 1960 – Na dnie 1961 – Indyk 1961 – Spacerkiem przez Londyn 1962 – Matka Courage i jej dzieci 1962 – Postępowiec 1962 – Cyd 1962 – Balladyna 1962 – Pan Puntila i jego sługa Matti 1963 – Sen nocy letniej 1963, 1973 – Sen 1963 – Kaligula 1963 – Peer Gynt 1964 – Cichy Don 1965 – Tragedia optymistyczna 1965 – Czarowna noc 1965 – Na pełnym morzu 1986 – Opera za 3 grosze 1965 – Don Kichote 1966 – Szklana menażeria 1966 – Makbet 1967 – Moralność pani Dulskiej 1967 – Eugeniusz Oniegin 1968 – Król Edyp 1968 – Ameryka 1968 – Baba-Dziwo 1968 – Don Juan 1969 – Wesele 1969, 1977 – Zmartwychwstanie 1969 – Człowiek jak człowiek 1970 – Sceny z miasta powiatowego 1970 – Sławna historia o Troilusie 1972 – Pamiętnik z powstania warszawskiego 1972, 1975 – Komu bije dzwon 1975 – Urodziła się jak wróbel 1976 – Nie-Boska komedia 1976 – Anna Karenina 1978 – Lot nad kukułczym gniazdem 1979 – Biedermann i podpalacze
Teatr Telewizji 1968 – Moralność pani Dulskiej 1971 – Ludzie bezdomni 1971 – Barbarzyńcy – Sceny z miasta powiatowego 1972 – Wesele 1972 – Pamiętnik z powstania warszawskiego 1973 – Dokument liryczny 1973 – Diabeł 1974 – Sława i chwała 1974 – Matka Courage i jej dzieci 1976 – Decyzje 1977 – Letnicy 1979 – Tragedia optymistyczna
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1959) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (19 lipca 1954) Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1969) Złota Odznaka Klubu Miłośników Teatru (1966)
Nagrody 1951 – wyróżnienie na Festiwalu Polskich Sztuk Współczesnych za reżyserię przedstawienia Trzeba było iskry Leona Pasternaka w Teatrze Polskim w Warszawie 1952 – Nagroda Państwowa III stopnia za osiągnięcia w realizacji sztuk współczesnych w szczególności za reżyserię sztuki K. Gruszczyńskiego pt. „Pociąg do Marsylii” w Państwowym Teatrze Starym w Krakowie 1955 – Wyróżnienie Podkomitetu Literatury i Sztuki Nagrody Państwowej za reżyserię przedstawienia Tragedia optymistyczna Wsiewołoda Wiszniewskiego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku 1963 – nagroda I stopnia Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich w Katowicach za reżyserię i adaptację Snu Fiodora Dostojewskiego w Starym Teatrze w Krakowie 1963 – Nagroda im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego za wybitne osiągnięcia artystyczne na scenach krakowskich, m.in. za reżyserię i adaptację sceniczną Snu Dostojewskiego i za reżyserię Kaliguli Alberta Camusa w Starym Teatrze oraz za inscenizację Peer Gynta Henryka Ibsena w Teatrze Ziemi Krakowskiej w Tarnowie 1964 – nagroda II stopnia Festiwalu Sztuk Rosyjskich i Radzieckich w Katowicach za reżyserię przedstawienia Cichy Don według Michaiła Szołochowa w Starym Teatrze w Krakowie 1964 – I nagroda „Srebrny Kormoran” na 2. Ogólnopolskim Festiwalu Zespołów Estradowych w Olsztynie za reżyserię przedstawienia No More Hiroshima 1968 – III nagroda publiczności 3. Ogólnopolskiego Przeglądu Teatrów Małych Form w Szczecinie za przedstawienie Kariera według listów Heleny Modrzejewskiej zrealizowane w Estradzie Krakowskiej 1970 – główna nagroda 5. Ogólnopolskiego Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu za monodram Urodziła się jak wróbel 1971 – wielka nagroda publiczności oraz nagroda specjalna Komisji Artystycznej 6. Ogólnopolskiego Przeglądu Teatrów Małych Form w Szczecinie za spektakl Jest w piekle miejsce zwane... zrealizowany w Estradzie Krakowskiej (wspólnie z Leszkiem Herdegenem i Wojciechem Ziętarskim) 1972 – nagroda na 7. Ogólnopolskim Przeglądzie Teatrów Małych Form w Szczecinie za scenariusz i reżyserię przedstawienia Pamiętnik z powstania warszawskiego Mirona Białoszewskiego z Estrady Krakowskiej 1974 – nagroda I stopnia na 14. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych za adaptację i reżyserię Snu Fiodora Dostojewskiego w Teatrze Studio w Warszawie
Przypisy Elbląska Biblioteka Cyfrowa: Urodziła się jak wróbel: rzecz o Edith Piaf – program teatralny.
„w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza Kategoria:Aktorzy i aktorki teatrów łódzkich Kategoria:Aktorzy i aktorki teatrów warszawskich Kategoria:Aktorzy i aktorki Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie Kategoria:Artyści Teatru Wybrzeże w Gdańsku Kategoria:Laureaci Nagrody im. Tadeusza Boya-Żeleńskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Rostowie nad Donem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polskie aktorki filmowe Kategoria:Polskie aktorki teatralne Kategoria:Polscy reżyserzy teatralni Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Urodzeni w 1918 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Sztuk Teatralnych im. Stanisława Wyspiańskiego w Krakowie Kategoria:Zmarli w 1982