thumb|Pierowska i Andriej Żelabow w czasie procesu Sofja Lwowna Pierowska, ros. Софья Львовна Перовская (ur. w Petersburgu, zm. tamże) – rosyjska rewolucjonistka, działaczka Narodnej Woli. Współorganizatorka zamachów na cara Aleksandra II, w tym zakończonego powodzeniem ataku z 13 marca 1881 rokuDalej wszystkie daty dzienne według nowego stylu..
Życiorys Pierowska była córką , generał-gubernatora Petersburga, jednak już w młodym wieku zaangażowała się w działalność w tajnych organizacjach antycarskich i przestała utrzymywać kontakt z rodziną. Licząc sobie 16 lat, wstąpiła do kursów ałarczinskich, które otwarte zostały w 1869 roku. Na tych kursach Pierowska ujawniła zdolności matematyczne i należała do najpilniejszych studentek. Ukończyła kursy ałarczinskie z dyplomem nauczycielki i , w latach 1872–1874 pracowała zawodowo w Samarze, Twerze i Symbirsku, cały czas będąc aktywną w ruchu narodnickim. Szczególnie angażowała się w organizację materiałów i spotkań propagandowych. W 1874 roku została z tego powodu osadzona w Twierdzy Pietropawłowskiej, a w 1878 roku sądzona w związku z tzw. procesem 193. Skazana na zesłanie do guberni ołonieckiej, zdołała zbiec z transportu. Rozczarowana co do dotychczasowych metod działania narodników, wstąpiła do Narodnej Woli, popierając terrorystyczne metody walki z caratem. Uczestniczyła w akcji organizowania ucieczek działaczy narodnickich z więzienia w Charkowie. Od jesieni roku 1879 była członkiem Komitetu Wykonawczego Narodnej Woli. Nadal zajmowała się głównie propagandą wśród studentów, robotników i żołnierzy, współredagowała nielegalną prasę. Brała udział w organizowaniu nieudanych zamachów na Aleksandra II na linii kolejowej pod Odessą, pod Moskwą i wreszcie udanej akcji z marca 1881 roku. Pierowska wynajmowała w Petersburgu lokal, w którym zbierali się narodowolcy, a w dniu ataku dała chusteczką sygnał do rzucenia bomby na carski powóz. Została aresztowana 10 dni po zamachu i skazana na karę śmierci przez powieszenie. Wyrok wykonano 3/15 kwietnia na Placu Siemionowskim w PetersburguJ. Miles, Petersburg, Wydawnictwo MAGNUM, Warszawa 2020, , s. 317-318..
Żyła w nieformalnym związku z innym działaczem Narodnej Woli, Andriejem Żelabowem.
Przypisy
Bibliografia po polsku L. Baumgarten, Marzyciele i carobójcy, Warszawa 1960 E. Radziński, Aleksander II. Ostatni wielki car, Magnum, Warszawa 2005, . L. Bazylow, Działalność narodnictwa rosyjskiego w latach 1878–1881, Wrocław 1960
w językach obcych
Kategoria:Królobójcy Kategoria:Rosyjscy rewolucjoniści Kategoria:Rosyjscy zamachowcy Kategoria:Straceni przez powieszenie Kategoria:Urodzeni w 1853 Kategoria:Zmarli w 1881 Kategoria:Narodnicy Kategoria:Pierowscy