Władysław Kiliński (ur. 24 maja 1887 w Krakowie, zm. 1 sierpnia 1964) – pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 24 maja 1887 roku w Krakowie, w rodzinie Stanisława (ur. 1850) i Karoliny z domu Brosig (ur. 1862); był prawnukiem Jana KilińskiegoJerzy Starnawski, Kiliński Władysław, [w:] Słownik badaczy literatury polskiej, tom VI (redaktor Jerzy Starnawski), Łódź 2003, s. 135.. W latach 1910–1911 (I półrocze) był zastępcą nauczyciela w cesarskim i królewskim Gimnazjum w Wadowicach, a w latach 1911–1914 był tam nauczycielem języka polskiego, łaciny i śpiewu. W „Sprawozdaniu c.k. Gimnazjum w Wadowicach” (1913/1914) ogłosił pierwszą część rozprawy Wyspiański a polska myśl porozbiorowa (recenzowaną w „Pamiętniku Literackim”, 1914/1915, zeszyt 2, przez Wiktora Hahna), zapowiadana druga część rozprawy nie ukazała się (nie wydano „Sprawozdania” za rok szkolny 1914/1915).
W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich. Był oficerem 1. pułku artylerii Legionów. W czasie służby w Legionach awansował na: chorążego (15 grudnia 1915 roku) i podporucznika (1 maja 1916 roku).
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 50. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Pełnił służbę w Oddziale I Sztabu Generalnego na stanowisku kierownika referatu organizacji grup personalnych. 17 maja 1922 roku odznaczono go orderem wojskowym „Virtuti Militari" V klasy. W sierpniu 1922 roku został komendantem Korpusu Kadetów Nr 2 w Modlinie. 31 marca 1924 roku został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 30. lokatą w korpusie oficerów artylerii. 1 listopada 1924 roku został przydzielony do 1. pułku artylerii polowej Legionów w Wilnie z jednoczesnym „odkomenderowaniem” do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza IV Kursu Doszkolenia. 15 października 1925 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do 12. pułku artylerii polowej w Złoczowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W grudniu 1926 roku został przeniesiony do kadry oficerów artylerii i przydzielony do Biura dla prac Komitetu Obrony Państwa przy GISZ z równoczesnym przeniesieniem służbowym do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. W Ministerstwie WR i OP powierzono mu stanowisko naczelnika Wydziału Higieny Szkolnej i Wychowania FizycznegoPiotr Stawecki podaje, że pełnił obowiązki dyrektora departamentu.. W lutym 1929 roku objął, po Juliuszu Ulrychu, stanowisko dyrektora Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie. 24 grudnia 1929 roku został awansowany do stopnia pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 roku i 8. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W październiku 1935 roku został przeniesiony do dyspozycji szefa Sztabu Głównego. Od 20 stycznia 1936 do 1939 kierował pracą Gabinetu Ministra Spraw Wojskowych, generała dywizji Tadeusza Kasprzyckiego.
Członek Głównego Sądu Rozjemczego Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich w 1939Rocznik Ziem Wschodnich 1939, s. 212..
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7512 – 17 maja 1922 Krzyż Niepodległości (6 czerwca 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (10 sierpnia 1938) „za zasługi na polu lotnictwa i organizacji obrony przeciwlotniczo-gazowej” Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (8 listopada 1930) „za zasługi na polu wychowania fizycznego i przysposobienia wojskowego”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Złoty Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1938) „za zasługi dla dobra polskiej kultury w ogóle”. Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Złota Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej I stopnia Odznaka „Za wierną służbę”Na podstawie fotografii w infoboksie. Odznaka Sztabu Generalnego Odznaka Pamiątkowa Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych (12 maja 1936) Złota Odznaka Zasługi K.P.W. (1934) Order Krzyża Orła II klasy (Estonia, 1933)
Przypisy
Bibliografia
Piotr Stawecki: O dominacji wojskowych w państwowym aparacie cywilnym w Polsce w latach 1926–1939, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 3 (35), Warszawa 1965, s. 328–346. Gustaw Studnicki: Pierwsza wśród równych, Dzieje Gimnazjum i Liceum w Wadowicach, Towarzystwo Miłośników Ziemi Wadowickiej, Wadowice 1991, .
Linki zewnętrzne
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Rozwoju Ziem Wschodnich Kategoria:Galicyjscy nauczyciele Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych Kategoria:Odznaczeni Złotą Odznaką Honorową Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej I stopnia Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 1 Pułku Artylerii Lekkiej Legionów Kategoria:Oficerowie artylerii Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Krzyża Orła Kategoria:Pułkownicy artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1964