Ebuliometria, ebulioskopia – doświadczalna metoda wyznaczania masy cząsteczkowej różnych substancji na podstawie dokładnych pomiarów temperatury wrzenia roztworów słabych tych substancji na podstawie prawa Raoulta. Badania ebuliometryczne przeprowadza się za pomocą specjalnego przyrządu zwanego ebuliometrem. Nazwa pochodzi z łacińskiego czasownika ebullire (wrzeć) i greckiego skopein (widzieć). Podwyższenie temperatury wrzenia roztworu ze wzrostem stężenia nielotnej substancji rozpuszczonej nosi nazwę efektu ebulioskopowego i jest jedną z właściwości koligatywnych roztworów.
Wzrost temperatury wrzenia W roztworze idealnym podwyższenie temperatury wrzenia roztworu w stosunku do czystego rozpuszczalnika jest proporcjonalne do stężenia, zgodnie ze wzoramiPrzybliżenie jest spełnione tylko dla roztworów rozcieńczonych, dla których ułamek molowy substancji rozpuszczonej jest proporcjonalny do jego molalności ().:
gdzie: – różnica temperatur wrzenia roztworu i czystego rozpuszczalnika – stała równowagi potencjałów chemicznych rozpuszczalnika w stanie ciekłym i gazowym – stała ebulioskopowa – ułamek molowy substancji rozpuszczonej w roztworze – stężenie molalne (molalność) roztworu
Stała równowagi i stała ebulioskopowa to wartości empiryczne. Można je obliczyć ze wzorów: Stała równowagi:
Stała ebulioskopowa:
gdzie: – stała gazowa – temperatura wrzenia czystego rozpuszczalnika [K] – masa molowa rozpuszczalnika – molarne ciepło parowania rozpuszczalnika
Stała ebulioskopowa Wartość stałej ebulioskopowej dla wybranych rozpuszczalników:
Substancja Temp. wrz. Kb Kb [°C] [K·kg·mol−1] kwas octowy 118,1 3,07 3,22 benzen 80,1 2,53 2,64 dwusiarczek węgla 46,2 2,37 2,42 czterochlorek węgla 76,8 4,95 5,26 naftalen 217,9 5,8 – fenol 181,8 3,04 3,54 woda 100,0 0,512 0,513
Zobacz też kriometria
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Termochemia