Związek Uzdrowisk Polskich – organizacja, koordynująca działania przemysłu uzdrowiskowego, powstała w 1925 roku.
Historia W 1910 roku podczas I Krajowego Zjazdu Przemysłowo-Balneologicznego w Galicji powstał Krajowy Związek Zdrojowisk i Uzdrowisk W 1920 roku zmienił nazwę na Polski Związek Zdrojowisk, Uzdrowisk i Kąpielisk Morskich z siedzibą we Lwowie i ekspozyturą w Warszawie, a w 1925 roku na Związek Uzdrowisk Polskich. W maju 1925 roku podczas zebrania pod przewodnictwem Jana Potockiego podjęto decyzję o przeniesieniu siedziby do Warszawy.
W roku 1937 Związek liczył 54 członków-podmiotów uzdrowiskowych, należały do niego nie tylko renomowane zdrojowiska jak Truskawiec, ale także mniejsze miejscowości uzdrowiskowe: Otwock, Jaworze, Ojców, Zakopane, Jastrzębia Góra, Horyniec i inne.
Głównymi zadaniami związku były: pozyskanie dla uzdrowisk tanich kredytów staranie się o zorganizowanie Towarzystwa Kredytowego Uzdrowisk starania o poprawę komunikacji do uzdrowisk starania o zniżki kolejowe powrotne z uzdrowisk
Związek powołał Fundację Instytutu Balneologicznego, dzięki której zbudowano w Al. Focha 33 w Krakowie gmach instytutu i powołano Instytut Balneologiczny, istniejący do 1952 roku.
Związek został zlikwidowany w 1946 roku.
Prezesi Związku hr. Jan Potocki, właściciel uzdrowiska Rymanów Medard Kozłowski – wójt gminy Zakopane dr Ludwik Dudyński – kierownik zakładu zdrojowego w Morszynie Rajmund Jarosz – właściciel uzdrowiska Horyniec Roman Jarosz z Truskawca Stanisław Karłowski Halina Minkiewiczowa
Przypisy
Kategoria:Organizacje w Polsce Kategoria:Uzdrowiska