Ulica Jezuicka – ulica na warszawskim Starego Miasta, biegnąca od Rynku Starego Miasta do ul. Kanonia.
Historia Ulica została wytyczona podczas lokacji miasta. Pierwotnie nosiła nazwę Świętojańskiej. Obecną nazwę uzyskała w XVII wieku po wybudowaniu kościoła i klasztoru jezuitów.
W XV wieku znajdowało się na niej dziewięć posesji (sześć po wschodniej stronie i trzy po zachodniej). Pierwsze informacje o kamienicach pochodzą z 1445 i 1462 r. Pierwszymi mieszkańcami byli w większości mieszczanie, wyżsi urzędnicy i duchowieństwo wyższej hierarchii kościelnej (w 1547 r. siedziba biskupów poznańskich).
Od 1597 r. i po pożarze w 1607, który zniszczył większość zabudowy ulicy, jezuici zaczęli przejmować znajdujące się przy niej posesje. Po zachodniej stronie ulicy, po scaleniu czterech kamienic, pod nr 1/3 powstało kolegium jezuitów w Warszawie (druga połowa XVII wieku), a po wschodniej szkoła (1676 r.). Od 1725 r. na posesji nr 4 działało Gimnazjum Zaluscianum (hip. 73). W 1773 r. (po kasacie zakonu) nieruchomości zajmowane przez jezuitów przeszły w ręce Komisji Edukacji Narodowej, a z czasem stały się własnością rządu (XIX wiek). W latach 1840–1857 przy ulicy Jezuickiej 4 działała dwuletnia Szkoła Farmaceutyczna, włączona w 1857 roku w skład Cesarsko-Królewskiej Akademii Medyko-Chirurgicznej, pozostawiając wydział pod tym samym adresemE. Więckowska, Pracownicy apteczni w Królewstwie Polskim na przełomie XIX i XX wieku, [w:] Zawód farmaceuty na ziemiach polskich w XIX i XX wieku, Warszawa-Katowice 2006, ss. 105-116..
W drugiej połowie XVIII wieku ulica została wybrukowana. W latach 1872–1939 w budynku kolegium jezuickiego znajdowało się Archiwum Akt Dawnych.
Budynki spalone w 1944 r. zostały zrekonstruowane w latach 1953–1959.
W 1983 na komisariacie milicji mieszczącym się pod nr 1/3 doszło do śmiertelnego pobicia Grzegorza Przemyka.
Ważniejsze obiekty Teatr Małego Widza
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia Warszawy, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1975, s. 240.
Jezuicka Kategoria:Stare Miasto w Warszawie