thumb|Grób Henryka Gaworskiego na Cmentarzu Północnym w Warszawie Henryk Gaworski (ur. 13 stycznia 1928 w Zawadowie k. Bełchatowa, zm. 7 sierpnia 2002 w Warszawie) – polski poeta, prozaik i działacz kulturalny.
Życiorys Syn Stanisława i Zofii z domu Książek. Podczas okupacji niemieckiej uczestniczył w tajnym nauczaniu, a następnie został żołnierzem Armii KrajowejJadwiga Czachowska, Alicja Szałagan, Współcześni polscy pisarze i badacze literatury: słownik biobibliograficzny, Tom 3, Warszawa 1994, s. 29. Uczestniczył w powstaniu warszawskim, a po jego upadku został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec, gdzie był więziony w obozach pracy w Altengrabow, Pirmasens, Wetzlar i Giessen.
W 1945 powrócił do Warszawy. Debiutował w 1950 na łamach prasy jako poeta. W 1952 ukończył filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1968–1984 był redaktorem naczelnym tygodnika „Barwy”. Pracował też m.in. w redakcji „Życia Warszawy” oraz w Polskim Radiu.
Był członkiem POP i egzekutywy PZPR w Związku Literatów Polskich. Według zasobów archiwalnych Instytutu Pamięci Narodowej był kontaktem operacyjnym służb specjalnych PRL ps. GrześJoanna Siedlecka, Kryptonim „Liryka”. Bezpieka wobec literatów, Warszawa 2008, s. 422..
W latach 90. współpracował z Andrzejem Lepperem i partią Przymierze Samoobrona. W wyborach parlamentarnych w 1993 bez powodzenia kandydował do Sejmu z płockiej listy utworzonego przez to ugrupowanie komitetu Samoobrona – LepperaInga Słodkowska, Wybory 1993. Partie i ich programy, Instytut Studiów Politycznych PAN, Warszawa 2001..
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Północnym na Wólce Węglowej (kwatera S-II-7-8-7).
Twórczość Przed nami życie (poezje) Rytm serca (poezje) Właśnie róża (poezje) Odwiedziny (opowiadania) 1964 Oczarowani (powieść) 1967 Fotografia mówi prawdę (powieść) 1969 Rodowód (powieść) 1969 Gorące barwy (poezje) Ogólnie i osobiście (felietony) Nasz dom (szkice) Nazwanie życia (poezje) Jelenie jedzą klejnoty (powieść) 1978 Na ostrzu brzytwy (opowiadania) 1986 Skrzydła i kamienie (poezje) Skrzaty z wiejskiej chaty (utwory dla dzieci) Zielone ludziki (utwory dla dzieci)
Krytyka Książka Jelenie jedzą klejnoty doczekała się recenzji pióra Stanisława Barańczaka opublikowanej najpierw w prasie podziemnej, a potem w tomie Książki najgorsze. Według tej recenzji, proza Henryka Gaworskiego jest „smakowita jak sztuczny miód i pożywna jak masło Śniadaniowe”Stanisław Barańczak, Książki najgorsze, , s. 100–101..
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (11 lipca 1955) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego Kategoria:Członkowie egzekutywy POP PZPR w Związku Literatów Polskich Kategoria:Deportowani na roboty przymusowe przez nazistowskie Niemcy w Polsce 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie Kategoria:Politycy Samoobrony Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy poeci XX wieku Kategoria:Polscy prozaicy XX wieku Kategoria:Polscy twórcy literatury dziecięcej i młodzieżowej Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2002 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej