Zespół pedunkularny Lhermitte’a (omamy pedunkularne, halucynoza pedunkularna, halucynacje szypułkoweJaracz J. 2.4. Zaburzenia psychiatryczne spowodowane uszkodzeniem lub dysfunkcją mózgu. [w:] : Bilikiewicz A., Pużyński S., Rybakowski J., Wciórka J. (red.) Psychiatria. Tom II. Psychiatria kliniczna. Wydawnictwo Medyczne Urban & Partner Wrocław 2002 . s. 125-126, ang. [Lhermitte's] peduncular hallucinosis) – rzadki zespół neuropsychiatryczny. Zespół ten spowodowany jest organicznym uszkodzeniem mostu i konarów móżdżku. Objawia się niezwykłymi parahalucynacjami, w których pacjent ma wrażenie, że widzi grupy pomniejszonych osób („liliputów”), małe zwierzątka, bawiące się dzieci. W większości przypadków zachowane jest rozeznanie pacjentów co do nierealności treści halucynacji. Halucynacje często odbierane są przez pacjentów jako kłopotliwe, uciążliwe, niekiedy jako interesujące lub zabawne.
Objawy i przebieg Charakterystyczne cechy zespołu to (według Kölmela)Peduncular hallucinations. J Neurol (1991) 238:457-459: zwykle występują halucynacje wzrokowe, ale mogą też dotyczyć innych zmysłów zwykle obejmują całe pole widzenia omamy są żywe i pełne ruchu, ale zwykle ubogie w kolory zróżnicowana tematyka halucynacji występują przez wiele dni lub nawet tygodni nie wiadomo, czy ruchy gałek ocznych wywołują te objawy większość epizodów trwa kilka sekund i występuje o zmroku lub w ciemności.
Historia Jako pierwszy opisał go w 1922 roku Jean Lhermitte. W 1923 roku serię przypadków przedstawił Gilbert Horrax, który dokonał również przeglądu piśmiennictwa, cytując m.in. prace Westphala i Hughlingsa Jacksona. Kolejne przypadki opisał w 1927 roku Ludo van Bogaert.
Przypisy
Bibliografia Anthony H. Risser, Frank C. Powell. Lhermitte's Peduncular Hallucinosis. 1993 Peduncular Hallucinosis: Insights from a Neurosurgical Point of View. Neurosurgery.57(5):E1068, November 2005
Linki zewnętrzne
Kategoria:Zespoły chorobowe