thumb|Pierre Cabanis Pierre Cabanis (ur. 5 czerwca 1757 w Cosnac, zm. 5 maja 1808 koło Meulan) – filozof i lekarz nadworny Ludwika XVI (prawdopodobnie świadek ścięcia króla, a później jego żony Marii Antoniny).
Należał do filozofów francuskiego oświecenia; empirystów, którzy przyczynili się do rozwoju psychologii. Przedmiotem jego refleksji były zaburzenia umysłu – w ten sposób wyjaśniał zjawisko przestępczości. Cabanis uznał mózg ludzki za najwyższy mechanizm nerwowy. Uczynił to, zastanawiając się podczas licznych w okresie rewolucji francuskiej egzekucji, czy ofiary gilotyny cierpią po odcięciu głowy. W myśl empirystycznej teorii poznania poprzez doświadczenie, zaproponował analizowanie rozwoju dzieci od stadium embriona aż do późnej starości, w kategoriach kryzysów – była to riposta na teorię Johna Locke'a mówiącą o rozwoju dzieci w kontekście narastania ich doświadczenia.
Najważniejsze postulaty Cabanisa: mózg to najwyższy mechanizm nerwowy, mózg i system nerwowy rządzi produkowaniem myśli, instynktami, doznanie wrażeń jest funkcją całego organizmu, zaburzenia umysłu – przestępczość to wynik pomieszania się umysłu, rozwój człowieka – od stadium embriona do późnej starości w kategoriach kryzysów.
Dzieła Rapports du physique et du moral de l’homme (1802).
Przypisy
Kategoria:Francuscy lekarze Kategoria:Pochowani w paryskim Panteonie Kategoria:Urodzeni w 1757 Kategoria:Zmarli w 1808