thumb|Magierka wełniana Magierka – znana również jako batorówka, czapka węgierska, krakowiankaWirtualne Muzeum Polskiego Dziewiarstwa - Magierka, krymka, pończochaW muzeach - Rzemiosło ludowe Lubelszczyzny - Magierka, ślachmyca, żarna – męskie nakrycie głowy wykonane z wełny.
Nazwa magierka pochodzi od węgierskiego słowa „Magyar” – czapka węgierska. W polskich źródłach pojawiła się około 1600 rokuIrena Tunau, „Ubiór narodowy w dawnej Rzeczypospolitej”.
Magierki wykonywano na drutach, a następnie filcowano, choć spotykano również wersje szyte z sukna. Różniły się nie tylko techniką wykonania, ale także wyglądem i kolorystyką, stając się charakterystycznym elementem polskich strojów ludowych w różnych regionach kraju.
Czapki te często zdobiono kitą z futra, piórkiem, barwnymi sznurkami lub pomponami.
Historia W XVI i XVII wieku upowszechniła się w Polsce za czasów panowania Stefana Batorego, stając się tradycyjnym ogólnopolskim nakryciem głowy na zimę noszonym do stroju ludowego.
O wileńskich magiernikach z XVII w., czyli rzemieślnikach wytwarzających magierki wspomina w 1841 roku Józef Ignacy KraszewskiJózef Ignacy Kraszewski, „Wilno od początków jego do roku 1750”, tom III, 1841, str. 276.
Sławne magierki wytwarzano w Tyńcu pod KrakowemSeweryn Udziela, „Wełniane wyroby drutowe w Tyńcu pod Krakowem”, Rzeczy Piękne, 1922. Produkowano je także w manufakturach śląskichLucjan Tatomir, "Podręcznik Geografii Galicyi na podstawie prac monograficznych i urzędowych źródeł", 1876, str. 62.
Przypisy
Kategoria:Czapki Kategoria:Stroje ludowe Kategoria:Nakrycia głowy