Łubin wąskolistny, ł. niebieski (Lupinus angustifolius) – gatunek roślin z rodziny bobowatych. Pochodzi z terenów basenu Morza Śródziemnego.
Morfologia thumb|left|180px|Kwiaty thumb|left|180px|Owoce i nasiona Pokrój Roślina o wysokości do 50–60 cm. Łodyga Prosta, owłosiona. Liście Dłoniaste o 5–9 równowąskich listkach. Kwiaty Motylkowe, drobne, skupione w gęste grona, niebieskie lub fioletowe, rzadziej w kolorze różowym lub białym. Pręcików 10 zrośniętych w rurkę i 1 słupek. OwocStrąk w kolorze brudnobrunatnym.
Biologia Roślina jednoroczna. Okres kwitnienia – czerwiec-wrzesień. Rozmnaża się przez nasiona. Roślina trująca. Owoc (strąk) i nasiona zawierają w swej skórce trujące alkaloidy będące przyczyną zatrucia łubinem wśród owiec i kóz, tzw. lupinoza. Jednak istnieje wiele nowych odmian hodowlanych o bardzo ograniczonej zawartości alkaloidów – tzw. odmiany słodkie wypierające z upraw wysokoalkaloidowe odmiany gorzkie.
Zastosowanie thumb|Pole z łubinem wąskolistnym Roślina uprawiana dla paszy i zielonego nawozu. Słoma nadająca się tylko na paszę dla owiec.
Polskie odmiany Według danych Centralnego Ośrodka Badania Odmian Roślin Uprawnych w Polsce zarejestrowane są następujące odmiany łubinu wąskolistnego:
niesamokończące wysokoalkaloidowe: Karo, Mirela, Oskar, niesamokończące niskoalkaloidowe: Baron, Bojar, Dalbor, Graf, Heros, Kadryl, Kalif, Neptun, Tango, Zeus,
samokończące niskoalkaloidowe: Boruta, Regent, SonetStanisław Stawiński, Łubin: białko z najsłabszych gleb, w: Strączkowe, Polskie Wydawnictwo Rolnicze, Poznań, 2013, s. 24, .
Przypisy
Bibliografia Krajowe chwasty polne i ogrodowe, PWRiL, W-wa, 1986 Rośliny użytkowe, Wiedza Powszechna, W-wa, 1966
Kategoria:Rośliny pastewne Kategoria:Bobowate właściwe Kategoria:Rośliny trujące Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza