Ptilodus – wymarły rodzaj ssaka z rodziny Ptilodontidae, który występował w paleocenie na terenie Ameryki Północnej.
Ptilodus był stosunkowo dużym przedstawicielem Multituberculata – osiągał 30–50 cm długości, z czego 7,5 cm przypadało na czaszkę. Przypuszcza się, że prowadził nadrzewny tryb życia – wskazuje na to szereg cech budowy anatomicznej, takich jak m.in. ostre pazury i długi, chwytny ogon. Uzębienie Ptilodus przypomina uzębienie współczesnych gryzoni, zwłaszcza dzięki powiększonym siekaczom występującym u przedstawicieli obu tych taksonów. Dieta Ptilodus pozostaje kwestią sporną – wedle jednej koncepcji było to zwierzę w większości roślinożerne (przypuszczenie to opiera się na analogiach w uzębieniu Ptilodus i gryzoni), zaś wedle innej – owadożerca, któremu duże siekacze służyły do zabijania owadów oraz innych niewielkich bezkręgowców.
Etymologia Ptilodus: ptilon „pióro”; οδους odous, οδοντος odontos „ząb”. Chirox: gr. litera χι chi (tj. krzyż); ρωξ rōx „rozszczep, szczelina”. Gatunek typowy: Chirox plicatus (= Ptilodus mediaevus ).
Podział systematyczny Do rodzaju należały następujące gatunki: Ptilodus fractus Ptilodus gnomus Ptilodus kummae Ptilodus mediaevus Ptilodus montanus Ptilodus tsosiensis Ptilodus wyomingensis
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Ssaki paleocenu Kategoria:Wieloguzkowce Kategoria:Wymarłe ssaki Ameryki Północnej