47 Dywizja Strzelców – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.
Formowanie i walki Sformowana jesienią 1919. W składzie 12 Armii walczyła z oddziałami Denikina. W grudniu 1919 przerzucono ją na Front Południowo-Zachodni do rejonu Mozyrza. Tu poniosła duże straty w walkach z Grupą Poleską gen. Sikorskiego. Podczas polskiej ofensywy na Kijów, w rejonie Teterewa złożyła broń. Resztki oddziałów wcielono do 58 Dywizji Strzeleckiej.
W czerwcu 1920 odtworzona w ramach 14 Armii. Walczyła pod Tarnopolem, Brodami, Zbarażem i Lwowem. 27 i 28 sierpnia nie potrafiła przełamać obrony polskiej 12 Dywizji Piechoty. Podczas odwrotu Armii Czerwonej poniosła wysokie straty w boju pod Jampolem z polską 1 Brygadą Kawalerii. Po zawarciu rozejmu walczyła z oddziałami URL na Ukrainie. W grudniu 1920 została rozformowana.
Struktura organizacyjna Skład na dzień 12 lipca 1920: dowództwo dywizji 139 Brygada Strzelców 415 pułk strzelców 416 pułk strzelców 417 pułk strzelców 140 Brygada Strzelców 418 pułk strzelców 419 pułk strzelców 420 pułk strzelców 141 Brygada Strzelców 421 pułk strzelców 422 pułk strzelców 423 pułk strzelców
Dowódcy dywizji I.I. Smolin (XI 1919 – III 1920) N.G. Krapiwianski (III – V 1920) N.I. Sziło (VI – VIII 1920) T.P. Krugliakow (VIII – IX 1920) M.E. Miedwiediew (IX – XII 1920)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Sowieckie dywizje strzelców z okresu wojny polsko-bolszewickiej