Stopień krystaliczności – parametr stosowany w przypadku substancji i materiałów zdolnych do częściowej krystalizacji (polimerów, stopów metali, szkła itp.), definiowany jako stosunek masy części skrystalizowanej do całkowitej masy materiału/substancji.
W substancjach i materiałach zdolnych do częściowej krystaliczności występują mniejsze i większe obszary skrystalizowane, zwane krystalitami, które współegzystują z obszarami amorficznymi. Proporcje części krystalicznej i amorficznej zależą od budowy chemicznej substancji, ale też od jej historii termicznej i sposobu otrzymywania. Np. polimery dużej regularności i symetrii łańcuchów wykazują większą zdolność do krystalizacji niż polimery rozgałęzione i nieregularne.
Matematycznie, stopień krystaliczności określa według następującego wzoru:
gdzie to stosunek masy części krystalicznej polimeru do masy całkowitej
Jego przeciwieństwem jest stopień amorficzności, który oblicza się jako stosunek masy części amorficznej materiału do masy całkowitej
Wraz ze wzrostem stopnia krystaliczności wzrasta: gęstość odporność na ścieranie sztywność materiału twardość
Wraz ze zmniejszaniem stopnia krystaliczności zwiększa się: chłonność wody i innych rozpuszczalników przezroczystość rozszerzalność cieplna udarność (odporność na uderzenia) wytrzymałość zmęczeniowa
Bibliografia Malcolm P. Stevens, Wprowadzenie do chemii polimerów, s. 63–66, PWN, 1983, .
Kategoria:Chemia polimerów Kategoria:Krystalografia