mały|Grób Walerego Wysockiego na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie Walery Wysocki (ur. 4 czerwca 1835 w Radomsku, zm. 12 października 1907 we Lwowie) – polski śpiewak (bas), profesor śpiewu, założyciel lwowskiej szkoły wokalnej, nauczyciel wokalistów operowych.
Życiorys Jego debiut sceniczny odbył się w 1861 w zespole operowym w Odessie. W 1862 wyjechał do Włoch, gdzie kształcił się w szkole profesora Francesca Lampertiego. Karierę śpiewaczą rozpoczął jako solista mediolańskiej La Scali. Koncertował w Hiszpanii, Niemczech i na ziemiach polskich. Po wycofaniu się ze sceny, w 1868 osiadł we Lwowie. Tu prowadził własną szkołę śpiewu, następnie pracował w Konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego.
Jako pedagog znany był od roku 1868. Prowadził klasę śpiewu solowego ponad trzydzieści lat (1875–1907), początkowo dla mężczyzn, a następnie także dla kobiet. W doborowym zespole ówczesnej opery lwowskiej zadebiutowało kilkunastu jego wychowanków. W 1907 zrezygnował z pracy w konserwatorium Galicyjskiego Towarzystwa Muzycznego i prowadził prywatne lekcje.
Uczył według własnej metody, która według słów jego ucznia Józefa Reissa polegała przede wszystkim na wyrazistej i wzorowej wymowie, czyli dykcji, a osadzenie i emisję głosu opierała na umiejętnym stosowaniu oddechu. Głos należy stawiać czysto, tzn. bez tak zwanego "podjeżdżania" do niego, oraz należy utrzymać pełny ton w nieskazitelnej czystości na jednej linii. Z pięknego i szlachetnego dźwięku słowa wchodzi się w dźwięk śpiewu. Obydwa dźwięki spotykają się na wspólnym miejscu, na tzw. masce. Swoje uwagi i zalecenia dla śpiewaków wyłożył w 10 przykazaniach, które zostały wydrukowane w Wiadomościach artystycznych 20 lipca 1900 roku (nr 13 i 14).
Lista nazwisk wychowanków profesora Walerego Wysockiego jest bardzo obszerna –
Był również znany jako publicysta i recenzent. Pisał do Tygodnia Literackiego, Artystycznego, Naukowego i Społecznego, Iris, Przeglądu Muzycznego.
Miał wiele zasług przy gromadzeniu funduszy w czasie budowy siedziby lwowskiego konserwatorium (obecnie Filharmonia). Organizował koncerty, dochód z imprez przeznaczano na budowę konserwatorium.
Pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
Był to najświetniejszy profesor, który wyprowadził w świat taką ilość gwiazd śpiewaczych, jakie nie wydała żadna inna szkoła – pisała po wielu latach Janina Korolewicz-Waydowa, uczennica Wysockiego.
Przypisy Scena i sztuka Wrocław – Warszawa – Kraków, 1969
Bibliografia
Kategoria:Ludzie urodzeni w Radomsku Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie Kategoria:Polscy śpiewacy operowi Kategoria:Polskie basy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Konserwatorium Lwowskiego Kategoria:Urodzeni w 1835 Kategoria:Zmarli w 1907