Nierankingowy turniej snookerowy Masters był rozgrywany w dniach 11–18 stycznia 2009 roku w hali widowiskowej Wembley Arena w Londynie.
W turnieju tradycyjnie udział brało najlepszych szesnastu snookerzystów według oficjalnej listy rankingowej oraz dwóch dodatkowych (zwycięzca eliminacji i zawodnik wskazany przez organizatorów).
Zwycięzcą turnieju – po raz czwarty w swojej karierze – został Ronnie O’Sullivan, który w finale pokonał broniącego tytułu mistrzowskiego Marka Selby 10:8. Po meczu O’Sullivan przyznał, że takie zwycięstwo z nowym kijem to jego „największe osiągnięcie w snookerze”BBC.com (ang.).
W Polsce turniej transmitowała stacja Eurosport.
Nagrody NagrodaZwycięzca 150 000 £Finalista 75 000 £Półfinalista 32 000 £Ćwierćfinalista 16 000 £1/8 finału 14 000 £Runda dzikich kart 3 500 £ Najwyższy break 10 000 £Break maksymalny 25 000 £ Łączna pula nagród 482 000 £'
Wydarzenia związane z turniejem Ronnie O’Sullivan grał w turnieju nowym kijem. Poprzedni – za pomocą którego zdobył m.in. swój trzeci tytuł mistrza świata – złamał z premedytacją dwa dni przed rozpoczęciem zmagańworldsnooker.com (ang.). Stephen Maguire oraz Neil Robertson w swoim meczu ćwierćfinałowym wbili pięć kolejnych breaków stupunktowych, czym wyrównali rekordowe pod tym względem osiągnięcie Stephena Hendry’ego oraz Ronniego O’Sullivana z finału British Open z 2003 roku. Łącznie w turnieju padło 31 breaków stupunktowych, co jest rekordem Masters. Ronnie O’Sullivan został rekordzistą turnieju pod względem liczby breaków stupunktowych. Od swojego debiutu w 1995 roku uzyskał ich 44.
Zawodnicy W turnieju Masters udział wzięło 16 zawodników zajmujących pierwsze 16 pozycji w światowym rankingu snookerowym. Zawodnicy z miejsc 15. i 16. wzięli udział w „rundzie dzikich kart” rozgrywając mecze ze zwycięzcą kwalifikacji i obdarowanego przez organizatorów dziką kartą.
W turnieju na 1. pozycji rozstawiony został obrońca tytułu. Jako drugi rozstawiony został aktualny Mistrz świata. Następni gracze byli rozstawiani według kolejności zajmowanej na światowej liście rankingowej (w nawiasie podano miejsce zajmowane na liście rankingowej):
Runda dzikich kart Zwycięzca eliminacji Judd Trump oraz Ricky Walden, który otrzymał „dziką kartę” od organizatora turnieju, zmierzyli się z rywalami zajmującymi 15. i 16. miejsce na oficjalnej liście rankingowej.
Match Score WC1 Mark King 2-6 Ricky Walden WC2 Mark Allen 6-4 Judd Trump
Drabinka turniejowa
Finał
Breaki stupunktowe turnieju zasadniczego
Statystyki turnieju Statystyki pierwszej rundy Państwo Il. zawodników % zawodników Anglia 7 43,75% Szkocja 4 25,00% Walia 1 6,25% Irlandia Północna 1 6,25% Chiny 1 6,25% Australia 1 6,25% Hongkong 1 6,25% Liczba uczestników rundy: 16 zawodników Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 15 Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 1 Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 8 Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0 Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 76 (88) Średnia liczba partii w meczu: 9,50 Najwyższe zwycięstwo: 6:0 Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 3
Statystyki ćwierćfinałów Państwo Il. zawodników % zawodników Anglia 3 37,50% Szkocja 2 25,00% Australia 1 12,50% Irlandia Północna 1 12,50% Chiny 1 12,50%
Liczba uczestników rundy: 8 zawodników Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 8 Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 0 Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 4 Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0 Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 38 (44) Średnia liczba partii w meczu: 9,50 Najwyższe zwycięstwo: 6:2 Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 1
Statystyki półfinałów Państwo Il. zawodników % zawodników Anglia 2 50,00% Szkocja 2 50,00%
Liczba uczestników rundy: 4 zawodników Liczba rozstawionych zawodników w rundzie: 4 Liczba nierozstawionych zawodników w rundzie: 0 Liczba zwycięstw zawodników rozstawionych: 2 Liczba zwycięstw zawodników nierozstawionych: 0 Liczba rozegranych partii (maksymalnie możliwa): 15 (22) Średnia liczba partii w meczu: 7,50 Najwyższe zwycięstwo: 6:1 Liczba meczów rozstrzygniętych w ostatniej partii: 0
Kwalifikacje Pomiędzy 21 a 29 listopada 2008 roku zostały rozegrane kwalifikacje. Spośród 48 zawodników najlepszym okazał się Judd Trump, który pokonał w finale kwalifikacji Marka Joyce’a 6:1. Trump tym samym awansował do rundy dzikich kart, w której przegrał z Markiem Allenem.
Zawodnikiem, który od organizatorów turnieju dostał dziką kartę, był Ricky Walden.
Drabinka kwalifikacji
Breaki stupunktowe kwalifikacji
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Masters Kategoria:2009 w Anglii Kategoria:2009 w snookerze