thumb|240px|Grób Cezara Onufrowicza na cmentarzu Rakowickim w Krakowie Cezar Onufrowicz (ur. 1864 w Mińsku, zm. 11 kwietnia 1929 w Krakowienekrolog) – polski lekarz psychiatra, działacz niepodległościowy i społeczny.
Życiorys Urodził się w Mińsku jako syn Eliasza Onufrowicza i Karoliny z domu Herting; miał siostrę Marię Zofię (1862–1922), po mężu Płoską, i braci Bolesława (1860–1913) i Adama (1856–1914). Rozpoczął studia na Uniwersytecie Kijowskim, ale już od 1888 studiował medycynę na Uniwersytecie w Zurychu; do Szwajcarii emigrował z powodów politycznych. Tytuł doktora medycyny otrzymał w 1894 roku po przedstawieniu rozprawy przygotowanej pod kierunkiem Ottona Rotha. W Zurychu był prezesem towarzystwa „Sokół”Przewodnik Gimnastyczny „Sokół”. 1894, nr 6 s. 62.
Po ukończeniu studiów wrócił do Rosji, gdzie nostryfikował dyplom i przez pewien czas praktykował w zawodzie. Około 1897 współpracował z Marcelim Nenckim i Szymonem Dzierzgowskim w Petersburgu. Praktykował też w Odessie. Od 1908 roku w Krakowie, gdzie związał się z kliniką neurologiczną Jana Piltza. W 1918 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Koroną na wstążce Medalu za Dzielność – za ofiarną służbę medyczną podczas wojny.
Został pierwszym kierownikiem zakładu dla dzieci z odchyleniami rozwoju umysłowego, założonego w Krakowie przy ul. Kopernika, potem przeniesionego pod adres ul. Wenecja 2. Później był także współwłaścicielem zakładu, który zmienił nieco profil i przyjmował również dorosłych. Jednym z asystentów w zakładzie był Władysław ChłopickiCentrum Dokumentacji Dziejów Medycyny i Farmacji Górnego Sląska. Po śmierci kierownika instytucję nazwano Lecznicą dla Nerwowo i Psychicznie chorych im. Dra OnufrowiczaTadeusz Bilikiewicz, Jan Gallus: Psychiatria polska na tle dziejowym. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1962 s.156.
W Krakowie mieszkał pod adresem ul. św. Marka 23Kalendarz Krakowski Józefa Czecha na rok 1913 s. 190, a potem ul. Wenecja 2Urzędowy spis lekarzy uprawnionych do wykonywania praktyki lekarskiej oraz aptek w Rzeczypospolitej Polskiej. R. Olesiński, W. Merkel i S-ka 1924/25 s. 287. Zmarł w kwietniu 1929 rokuŚ. p. Dr Cezary Onufrowicz. Ilustrowany Kuryer Codzienny nr 102 ss. 7-8 (15 kwietnia 1929). Wspomnienie o nim napisał Piltz. Pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (kw. XIIIB, rząd: płd). W tym samym grobie pochowane są Konstancja Teodorowicz z domu Onufrowicz (1858–1924) i Aurelia Sikorska.
W 1909 w podróży do Włoch towarzyszył mu Paweł Hulka-LaskowskiPaweł Hulka-Laskowski: Mój Żyrardów: z dziejów polskiego miasta i z życia pisarza. Czytelnik, 1958 s. 158. Jednym z pacjentów doktora Onufrowicza był Jan LechońJan Lechoń: Dziennik. Państwowy Instytut Wydawniczy, 1993 T. I s. 15, 133 T. II s. 453.
Prace Die Lebernährböden und ihre Beziehungen zum Wachstum und zur Differenzierung der Bakterien. Meyer, 1894 Dzierzgowski S.K., Onufrowicz C.J. Recherches expérimentales sur la question de savoir comment certains organes se comportent à l'égard des toxines diphteriques. Archives des Sciences Biologiques publiées par l’Institut Imperial de Médecine Expérimentale a St. Petersburg 6, 1, ss. 41–50, 1897 Dzergovski S.K., Onufrowicz T.I. Eksperimental'nye izsledowanija po woprosu ob otnoszeni nekotorych organow k difterijnym toksinam. Archiw Biologiczeskij Nauk 6, ss. 40–49, 1897/1898 Przypadek padaczki Jacksona. Przegląd Lekarski 51, s. 737, 1912
Przypisy
Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Kijowskiego Świętego Włodzimierza Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Zurychu Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Zasługi Cywilnej Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy psychiatrzy Kategoria:Urodzeni w 1864 Kategoria:Zmarli w 1929