Zdobycie Harranu – zajęcie Harranu w 608 r. p.n.e. przez Medów, Babilończyków oraz Scytów przyczyniło się do rozbicia głównych wojsk Aszuruballita II i śmierci ostatniego asyryjskiego króla. Upadek Harranu oznaczał też fiasko planów odbudowy Asyrii w oparciu o prowincje i wojska stacjonujące w północnej Mezopotamii oraz pomoc Egiptu.
Harran stolicą państwa Zdobycie Niniwy nie oznaczało jeszcze końca wojny. Jeden z asyryjskich generałów po śmierci Sin-szar-iszkuna ogłosił się królem i uczynił miasto w północnej Mezopotamii swoją siedzibą. Skoncentrował tam też wszystkie siły jakie udało się uratować z zajętej przez wrogów Asyrii. Król Nabopolassar, który dążył do przejęcia ważnych terenów po upadającej Asyrii nie mógł sobie pozwolić na istnienie tego państwa nawet w tak szczątkowej formie.
Oblężenie miasta Asyryjczykom udało się w Harranie zgromadzić znaczne siły, pomimo niszczycielskiej wojny, jaką przeciwko nim prowadziła koalicja medyjsko-babilońska. Chociaż wojska sprzymierzonych państw były przeważające, przez blisko dwa lata trwały zmagania o miasto, które przechodziło z rąk do rąk. Opis zmagań podaje Kronika babilońska:
Miasto padło ostatecznie ok. 608 r. p.n.e., jednak źródła są niepełne, dlatego trudno odtworzyć dalsze losy Aszuruballita II.
Ostatnie wojska asyryjskie zostały pokonane pod Karkemisz.
Bibliografia Piotrowicz Ludwik, Upadek Asyrii w świetle nowo odkrytej kroniki babilońskiej, Kraków 1928.
Kategoria:Bitwy Asyrii Kategoria:Bitwy Babilonii Kategoria:Bitwy Medii Kategoria:Bitwy Scytów Kategoria:Bitwy w VII wieku p.n.e. Kategoria:Oblężenia w Azji Kategoria:Asyria w VII wieku p.n.e.