C z kreską (majuskuła: Ć; minuskuła: ć) – litera diakrytyzowana alfabetu łacińskiego powstała od litery c posiadająca akcent ostry; piąta litera alfabetu polskiego.
Historia Graf pojawił się po raz pierwszy w alfabecie polskim. W języku serbsko-chorwackim ć pojawiło się jako zapożyczenie z alfabetu polskiego w XIX wieku.
Zastosowanie Litera występuje w języku polskim, dolnołużyckim, górnołużyckim, saanicz, etnolekcie wilamowskim oraz przy zapisie łacinką serbsko-chorwackiego i białoruskiego.
Język polski W języku polskim najczęściej oznacza spółgłoskę zwarto-szczelinową dziąsłowo-podniebienną bezdźwięczną (IPA: [t͡ɕ]), np. w słowie „pięć” (IPA: [pʲjeɲt͡ɕ]) oraz „cień” (IPA: [t͡ɕeɲ]).
Język białoruski W łacince białoruskiej oznacza dźwięk []. Litera odpowiada digrafowi cyrylicznemu Ць.
Etnolekt wilamowski alt=Odręczny zapis litery „ć”|mały|Odręczny zapis litery „ć”W etnolekcie wilamowskim oznacza dźwięk [t͡ʃ].
Język serbsko-chorwacki W języku serbsko-chorwackim ć występuje w zapisie łacińskim oraz wymawiane jest jako /ʨ/, np. w słowie „kuća” (IPA: [kuʨa]) oznaczającym dom.
Zobacz też Znaki diakrytyczne Č
Przypisy
Kategoria:Diakrytyzowane litery polskie Kategoria:Spółgłoski Kategoria:Litery łacińskie z akutem Kategoria:Diakrytyzowane litery C