Otis Rush (ur. 29 kwietnia 1934 w Filadelfii, zm. 29 września 2018 w Chicago) – amerykański muzyk bluesowy, wokalista i gitarzysta. Jako jeden z niewielu leworęcznych gitarzystów grał na „zwyczajnej” gitarze odwróconej do góry nogami. Do inspiracji jego stylem przyznawali się: Jimi Hendrix, Eric Clapton, Mike Bloomfield, Peter Green i Stevie Ray Vaughan.
Kariera Otis Rush zaczął grę na gitarze, mając 8 lat. W 1949 roku przeniósł się do Chicago, gdzie swoją karierę rozwijał właśnie jego idol, Muddy Waters. 4 lata później Rush zagrał swój pierwszy solowy koncert jako Little Otis. W 1955 Willie Dixon zapewnił mu kontrakt z Cobra Records, gdzie Rush nagrał hit „I Can't Quit You, Baby”, wykonywany później między innymi przez Led Zeppelin. Kiedy wytwórnia upadła w 1958, przeniósł się do Chess Records, nagrywając „So Many Roads, So Many Trains”.
Rush od tamtej pory nagrywał sporadycznie dla różnych firm fonograficznych, od Blue Horizon do Blind Pig Records. W 2004 roku przeszedł udar mózgu, który przerwał jego karierę.
Dyskografia Mourning in the Morning (1969) Screamin' and Cryin''' (1974) Cold Day in Hell (1975) So Many Roads (1976) Right Place, Wrong Time (1976) Troubles Troubles (1978) Tops (1989) Blues Interaction – Live in Japan 1986 (1989) Live in Europe (1993) Ain't Enough Comin' In (1994) Any Place I'm Going (1998) Live and from San Francisco'' (2006)
Przypisy
Kategoria:Amerykańscy wokaliści bluesowi Kategoria:Amerykańscy gitarzyści bluesowi Kategoria:Członkowie Blues Hall of Fame Kategoria:Ludzie urodzeni w Filadelfii Kategoria:Urodzeni w 1934 Kategoria:Zmarli w 2018