Stanisław Maria Tytus Siedlecki, właśc. Stanisław Siedlecki (ur. 5 listopada 1869 w Warszawie, zm. 10 sierpnia 1955 w Felicjanowie) – biskup pomocniczy Kościoła Katolickiego Mariawitów, wikariusz generalny Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów (w denominacji felicjanowskiej).
Życiorys Stanisław Siedlecki był księdzem rzymskokatolickim z archidiecezji warszawskiej. Święcenia kapłańskie przyjął 30 listopada 1892 r. w warszawskim kościele Świętego Krzyża. Od 1897 r. pełnił funkcję rektora kościoła bernardynek w Łowiczu. 21 listopada 1899 r. rozpoczął nowicjat w niejawnym wówczas Zgromadzeniu Kapłanów Mariawitów, otrzymując imiona Maria Tytus. Na początku XX wieku stał się przywódcą ruchu mariawickiego w tym mieście. Zebrał grupę około 250 sympatyków. W 1904 r. złożył w Niesułkowie śluby wieczyste przed przełożonym Zgromadzenia, kapłanem Janem Marią Michałem Kowalskim. W 1905 r. został usunięty przez kurię archidiecezjalną z zajmowanej funkcji i przeniesiony do Białej Rawskiej. Próbował jednak zachować kościół klasztorny Najświętszej Maryi Panny, co stało się przyczyną zamieszek w Łowiczu pomiędzy zwolennikami a przeciwnikami mariawityzmu.
Po ekskomunice Związku Mariawitów w 1906 r. odszedł z Kościoła rzymskokatolickiego. Był organizatorem parafii mariawickiej pod wezwaniem Przenajświętszego Sakramentu w Łowiczu i jej wieloletnim proboszczem. Był zagorzałym sympatykiem arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i zwolennikiem reform kościelnych i doktrynalnych w Starokatolickim Kościele Mariawitów, które miały miejsce w latach dwudziestych i trzydziestych XX wieku.
W latach dwudziestych XX wieku kapłan Stanisław Maria Tytus Siedlecki był oskarżonym w licznych procesach karnych duchownych mariawickich, które dotyczyły kwestii obyczajowych.
Po rozłamie w łonie mariawityzmu w 1935 r. opowiedział się za mniejszością i związał się z denominacją felicjanowskąZ dziejów Królestwa. Wydanie jubileuszowe. Praca zbiorowa pod redakcją Józefa Marii Rafaela Wojciechowskiego. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 1972, s. 225.. 9 czerwca 1935 r. otrzymał sakrę biskupią i wszedł w skład hierarchii duchownej Kościoła Katolickiego Mariawitów. W październiku tegoż roku został zmuszony do opuszczenia łowickiego kościoła, przejętego (wraz z plebanią i budynkami parafialnymi) przez mariawitów płockich. Przez kilka kolejnych lat nadal mieszkał w Łowiczu, przy zorganizowanej w wynajętym budynku kaplicy domowej mariawitów felicjanowskich. Czynił też starania u władz państwowych o zalegalizowanie działalności Kościoła Katolickiego Mariawitów.
W czasie II wojny światowej początkowo przebywał w klasztorze w Felicjanowie, skąd 10 marca 1941 r. został przez okupantów hitlerowskich wysiedlony i następnie więziony w obozach w Działdowie i Pomiechówku. Po zwolnieniu otrzymał nakaz osiedlenia się w Ramutowie.
W 1945 r. powrócił do Felicjanowa. Początkowo pełnił obowiązki przełożonego Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów. Od 1950 r. do śmierci był wikariuszem generalnym Zgromadzenia. Posługiwał czasowo w różnych wspólnotach mariawitów felicjanowskich, m.in. w parafii w Długiej Kościelnej i w Lipińskich.
Zmarł w Felicjanowie w 1955 r. Został pochowany na cmentarzu mariawickim w Pepłowie.
Zobacz też Parafia Kościoła Katolickiego Mariawitów w Łowiczu
Przypisy
Linki zewnętrzne Dzieje łowickich bernardynek
Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Ludzie związani z Łowiczem Kategoria:Biskupi służebni Kościoła Katolickiego Mariawitów Kategoria:Duchowni Zgromadzenia Kapłanów Mariawitów (Kościół Katolicki Mariawitów) Kategoria:Więźniowie KL Soldau Kategoria:Więźniowie więzienia karno-śledczego Gestapo w Forcie III w Pomiechówku Kategoria:Urodzeni w 1869 Kategoria:Zmarli w 1955 Kategoria:Pochowani na cmentarzu mariawickim w Pepłowie