Digambarowie (dewanagari: दिगंबर) – jeden z dwóch głównych (obok śwetambarów) kierunków w łonie dźinizmu.
Etymologia W sanskrycie słowo digambar (दिगंबर) oznacza dosłownie odzianego w sferę nieba, odzianego w przestwór, Digambar Jain Online, dostęp 18.04.2010 i odnosi się do tego, iż digambarowie chodzili zupełnie nago w odróżnieniu od śwetambarów, którzy ubierali się na biało. Jednak obecnie również i digambarowie używają ubrań (dawny zwyczaj pozostał tylko w obrębie niektórych klasztorów).
Doktryna Podział na digambarów i śwetambarów zaistniał prawdopodobnie już w czasach Mahawiry, gdyż śwetambarowie nie przyjęli wszystkich jego reform. Rozłam nasilił się w II wieku n.e., jednak jeszcze do XI wieku istniały wspólne świątynie obu odłamów. Pozycja kobiet jest gorsza niż w rywalizującej grupie: zaprzecza się możliwości osiągnięcia przez nie mokszy zanim nie narodzą się jako mężczyźni, nie mogą także zostać mniszkami. W odróżnieniu od śwetambarów nie mają kanonu świętych pism – twierdzą iż kanon dźinijski zaginął.
Przedstawiciele szkoły i ich dzieła Bhadrabahu (zm. 318 p.n.e.) – założyciel nurtu. Kalpasutra, Niryukti, Dristivada. Samantabhadra (VI w n.e.), Aptamimansa, Pudżjapada (ok. X–XI w n.e.), Nemiczandra (ok. X–XI w n.e.), Dewanandin, Akalanka (ok. VIII w n.e.), Asztasati.
Przypisy
Kategoria:Dźinizm