Korpus Pontonierów Koronnych – jednostka inżynieryjna armii koronnej w XVIII wieku. right|thumb|Oficer i szeregowy korpusu pontonierów w 1775
Formowanie i zmiany organizacyjne Korpus Pontonierów Koronnych zwany początkowo milicją skarbową został utworzony uchwałą sejmu konwokacyjnego w 1764. Według etatu tworzyć go miało 5 oficerów-inżynierów, 25 podoficerów i 170 szeregowych.
Przez cały okres swojego istnienia jednostka podlegała władzom skarbowym i nie wchodziła do etatu wojska koronnego. W 1787 rozpoczęto powiększanie jednostki do 349 ludzi, w tym 300 szeregowych.
Jednostka nosiła różne nazwy: chorągiew pontonierów cudzoziemskiego autoramentu skarbu koronnego, korpus milicji skarbowej, korpus milicji pieszej skarbu koronnego, batalion pontonierów skarbu koronnego.
Obsadę oficerską Korpusu Pontonierów stanowili: komendant w randze pułkownika, podpułkownik, major, kapitan sztabowy, kwatermistrz, adiutant i audytor. Do 1776 oficerowie byli patentowani przez Komisję Skarbową, a od 1777, jak w całym wojsku, przez króla.
Pontonierzy stacjonowali w Warszawie na Solcu i Pradze, oraz w Nieszawie i Nowym Dworze. Używani byli do różnych prac inżynierskich, cywilnych jak i wojskowych, takich jak: uspławnianie rzek, sporządzanie map, budowanie budynków skarbowych i mostów, rozbijanie zatorów na rzekach itp.
W czasie insurekcji kościuszkowskiej na bazie Korpusu Pontonierów zorganizowano 16 Regiment Pieszy Koronny.
Szefowie Adam Poniński Roch Kossowski
Pułkownicy Jerzy W. Markowski (od 13 IX 1774 do 23 III 1785) kilka dni przed śmiercią złożył rezygnację i otrzymał nominację na generała majoraGazeta Warszawska. 1785, nr 29 Jerzy J. de Woyten (od 30 III 1785 do 11 XII 1787) Jan Giessler (od 11 XII 1787)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Armia koronna Kategoria:Polskie wojska inżynieryjne