Juliusz Łukasiewicz (ur. 7 listopada 1919 w Warszawie, zm. 31 marca 2018 w Ottawie) – polski inżynier i profesor mieszkający w Kanadzie, specjalista aerodynamiki szybkości naddźwiękowych. Syn Juliusza.
Życiorys Absolwent I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (matura 1937). Następnie spędził rok we Francji, gdzie studiował historię tego kraju na Sorbonie. Wrócił do Polski, jesienią 1938 roku rozpoczął studia na Wydziale Mechaniki Politechniki Warszawskiej. Doktoryzował się na Uniwersytecie Londyńskim w 1966 roku. Pracował m.in. w Centrum Badań Lotnictwa. W latach 1958–1968 był dyrektorem Von Karman Gas Dynamics Facility, Arnold Engineering Center, w Tennessee. Laboratoria te wykonały dużą część badań aerodynamicznych programu Apollo (lądowanie człowieka na Księżycu w 1969 roku).
W czasie II wojny światowej służył w polskich siłach zbrojnych we Francji i Wielkiej Brytanii. Działał na rzecz przyjęcia Polski do NATO.
Gdy zasadnicze problemy aerodynamiki lotu naddźwiękowego zostały rozwiązane w latach 50. i 60. i gdy negatywne wpływy uprzemysłowienia i techniki stały się coraz bardziej widoczne, zainteresowania jego zwróciły się w kierunku analizy problemów, którymi charakteryzują się rozwinięte społeczeństwa Zachodu.
W Polsce ukazała się jego książka Eksplozja ignorancji. Juliusz Łukasiewicz wskazuje w niej na ograniczenia ludzkiego umysłu i niezdolność nauk społecznych do zrozumienia społeczeństwa przemysłowego. Zdaniem autora, społeczeństwa Zachodu są całkowicie pogrążone w sztucznym środowisku cywilizacji przemysłowej, niepomnym jego istnienia, jego zasadniczych właściwości i nieuniknionych konsekwencji. Złożoność i dynamika cywilizacji przemysłowej przekraczają możliwości kierowania i zarządzania nim. Analizując ten groźny obraz, autor omawia również pozytywne osiągnięcia cywilizacji przemysłowej. Po raz pierwszy w dziejach ludzkości na Zachodzie pokojowa współpraca i współzawodnictwo zastąpiły wojnę.
Żona: Halina Drymmer (1921-1985) – córka Wiktora T. Drymmera, synowie: Piotr i Marek.
Nagroda im. Juliusza Łukasiewicza Juliusz Łukasiewicz ufundował coroczną nagrodę dla najlepszego ucznia II Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Batorego w Warszawie, w dziedzinie nauk ścisłych (chemia, fizyka, matematyka), za bardzo dobre wyniki w nauce i wzorową postawę uczniowską. Nagroda jest wręczana od 1996.
Laureaci: Marcin Sawicki (1996), Piotr Demusiak (1997), Mikołaj Korzyński (1998), Dominika Konikowska (1999), Magdalena Bieroza (2000), Adam Biliński, Piotr Trojanek (2001), Jędrzej Fulara (2002), Katarzyna Jodko (2003), Rafał Muchorski (2004), Piotr Regulski (2005), Mateusz Wiliński (2006), Paweł Borycki (2007), Rafał Rutkowski (2008), Łukasz Krysiak (2009), nie przyznano (2010), Paulina Rowińska, Agnieszka Czarny (2011), Karolina Zawiślińska (2012), Damian Artyszak (2013), Hanna Pytlak (2014), Dominik Madej (2015), Oskar Grudziński (2016), Kacper Łęcki (2017), Piotr Molenda (2018), Michał Bucoń (2019), Adam Harrison (2020), Kaja Tyszkiewicz (2021), Patrycja Barańczyk (2022), Nina Mamcarz (2023), Bartosz Włodarczyk (2024).
Zobacz też Paul Virilio
Przypisy
Bibliografia Drymmer W. T.: W służbie Polski, Warszawska Oficyna Wydawnicza „Gryf”, Instytut Historii PAN, Warszawa 1998 Łukasiewicz J.: Eksplozja ignorancji, Wydaw. Oficyna Naukowa, Warszawa 2000, (The Ignorance Explosion. Understanding Industrial Civilization, 1994) Łukasiewicz J.: „Dziennik Żołnierza”: rok pierwszy, Bellona, Warszawa, 2001 Łukasiewicz J.: Rue Lukasiewicz: glimpses of a life, Wydaw. Oficyna Naukowa: Golden Dog Press, Warszawa: Ottawa 2010
Kategoria:Absolwenci II Liceum Ogólnokształcącego im. Stefana Batorego w Warszawie Kategoria:Polscy inżynierowie Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Zmarli w 2018