Alice Parizeau (urodzona jako Alicja Poznańska) (ur. 25 lipca 1930, zm. 30 września 1990) – kanadyjska pisarka, eseistka, dziennikarka i kryminolog z Quebecu pochodzenia polskiego.
Młodość Urodziła się w Polsce, w Łunińcu. Jako młoda dziewczyna była związana z Armią Krajową podczas powstania warszawskiego, co doprowadziło do jej umieszczenia w obozie Bergen-Belsen jako jeńca wojennego. Po wojnie została odznaczona. Choć w Quebecu była katoliczką, miała przynajmniej częściowe pochodzenie żydowskie. Jej matką była Rebeka Kestenberg, a ojcem Stanisław Poznański, syn Karola Poznańskiego, zamożny fabrykant, zginął w obozie koncentracyjnym.
Po wojnie pojechała do Paryża studiować na Sorbonie i ukończyła tam literaturę, prawo i politologię. W 1955 roku odwiedziła osobę poznaną na studiach w Quebecu, tam przytrafił się jej krótki kontrakt i została w Kanadzie już na zawsze. W rok później wyszła za ekonomistę i polityka Jacques'a Parizeau.
Quebec Weszła w intelektualne środowisko Montrealu, opowiadała się za suwerennością prowincji. Najbardziej znana była jako powieściopisarka i dziennikarka – pisała do Cité libre, La Presse, Châtelaine, Le Devoir, La Patrie i Maclean's – jednak sprawdzała się też w innych rolach. Była urzędniczką miejską w Montrealu, researcherką Société Radio-Canada, a co najważniejsze badaczką w dziedzinie kryminologii, wykładowcą i sekretarzem generalnym Centre international de criminologie comparée na Uniwersytecie Montrealu, gdzie przez wiele lat była de facto zastępcą dyrektora Denisa Szabo, twórcy współczesnej kryminologii Quebecu.
Jako pisarka Parizeau znana była z wielkiego daru opowiadania i wrażliwości w traktowaniu tematów dotyczących zarówno mieszkańców Quebecu, których portretowała w sposób romantyczny zgodnie z ideałami ruchu na rzecz suwerenności, jak i życia w Polsce oraz emigracji. Zdobyła w 1982 roku Prix européen de l'Association des écrivains de langue française za powieść Les lilas fleurissent à Varsovie (w tłumaczeniu angielskim The Lilacs are Blooming in Warsaw). W 1987 roku została Oficerem Orderu Kanady. Wielu członków ruchu na rzecz suwerenności prowincji, w tym prasa, krytykowało ją za przyjęcie nagrody od kanadyjskiego rządu.
Śmierć W 1990 roku Parizeau zmarła na raka w Outremont w Quebecu, pozostawiając męża Jacques'a i dwójkę dzieci - prawniczkę Isabelle i lekarza Bernarda. Nazwano na jej cześć szkołę podstawową w Montrealu oraz bibliotekę w Saint-Esprit.
Przypisy
Bibliografia Voyage en Pologne, 1962 Les solitudes humaines, 1962 Fuir, 1963 Survivre, 1964 Une Québécoise en Europe "rouge", 1965 Rue Sherbrooke ouest, 1967 L'adolescent et la société, 1972 Ces jeunes qui nous font peur, 1974 Les militants, 1974 L'envers de l'enfance, 1976 Le placement familial de l'enfance, 1976 Le traitement de la criminalité au Canada, 1977 Les condamnés à des sentences intermittentes et les modes d'application de cette mesure judiciaire, 1977 Protection de l'enfant : échec?, 1979 Les Lilas fleurissent à Varsovie, 1981 Recherche sur le rapport présentenciel, 1981 Rapport présentenciel et politiques criminelles, 1981 La Charge des sangliers, 1982 Côte-des-Neiges, 1983 Ils se sont connus à Lwow, 1985 L'Amour de Jeanne, 1986 Blizzard sur Québec, 1987 Nata et le professeur, 1987 Mais comment tuer le dogme?, 1989 Un Été, un enfant, 1990 Une Femme, 1991
Kategoria:Eseiści francuskojęzyczni Kategoria:Eseiści XX wieku Kategoria:Kanadyjscy dziennikarze Kategoria:Kanadyjscy pisarze francuskojęzyczni Kategoria:Kanadyjscy prozaicy XX wieku Kategoria:Literaci polskiego pochodzenia Kategoria:Odznaczeni Orderem Kanady Kategoria:Pisarze związani z Montrealem Kategoria:Pisarze związani z Paryżem Kategoria:Polonia w Kanadzie Alice Kategoria:Prozaicy francuskojęzyczni Kategoria:Urodzeni w 1930 Kategoria:Zmarli w 1990