thumb|250px|Bijagós Bijagós (port. Arquipélago dos Bijagós) – archipelag, w skład którego wchodzi 88 wysp na Oceanie Atlantyckim, o łącznej powierzchni 2624 km², należący do Gwinei Bissau. W czasach przedkolonialnych wyspy te były ważną przystanią w szlakach handlowych wzdłuż Afryki Zachodniej. Kontrolę nad wyspami Portugalia uzyskała dopiero w 1936.
Ludność i turystyka Ludność archipelagu (jego 23 zamieszkanych wysp) wynosi 33,93 tys. osób (2008), którzy w dużej mierze zachowali pierwotny, oparty na rolnictwie i łowiectwie, tryb życia. Południowe wyspy archipelagu są rezerwatem przyrody. Niektóre z wysp (Bubaque, Bolama, Caravela) posiadają znaczenie turystyczne, którego nie utraciły nawet w czasach krwawych rozruchów w kontynentalnej części Gwinei Bissau.
Przyroda Wpływające z kontynentu duże rzeki stwarzają w obrębie archipelagu sprzyjające warunki do bytowania i rozrodu wielu gatunków ryb. Sprzyja to turystyce wędkarskiej. Występują tu m.in. barrakudy w wielkich ławicach, karanks atlantycki i tarpon atlantyckiMariusz Głębocki, Archipelag Bijagos, w: Wiadomości Wędkarskie, nr 5/2016, s. 86, ISSN 0137-8104.
Wyspy Najważniejsze wyspy archipelagu stanowią: Formosa pow. 140,3 km²; linia brzegowa 77,6 km Caravela pow. 128,0 km²; linia brzegowa 56,6 km; ludność 10 510; gęstość 82,1 os./km² Orango pow. 122,7 km² (dł. 22,5 km; szer. 22,5 km) Roxa pow. 111,0 km² Orangozinho pow. 107,0 km²; linia brzegowa 76,1 km Uno pow. 104,0 km²; Carache pow. 80,4 km² (dł. 18,7 km; szer. 7,3 km); linia brzegowa 46,4 km Bubaque pow. 75 km² (dł. 13,6 km; szer. 8 km); ludność 9244 (2008); gęstość 123,3 os./km² Bolama pow. 65 km²; linia brzegowa 70,7 km; ludność 10 000 (2009); gęstość 153,8 os./km² Galinhas pow. 50 km²; ludność 1500; gęstość 30,0 os./km² Canogo Cavalos Edana Enu Imbane João Viera Maio Meio Meneque Poilão Ponta Porcos Rubane Soga Unhacomo Uracane
Przypisy
Kategoria:Archipelagi Oceanu Atlantyckiego Kategoria:Wyspy Gwinei Bissau Kategoria:Rezerwaty biosfery w Afryce Kategoria:Turystyka w Gwinei Bissau Kategoria:Obiekty z listy dziedzictwa UNESCO