Operacja Czarny Orzeł (ang. Black Eagle) – operacja połączona przeprowadzona przez wojska amerykańskie, polskie oraz irackie przeciwko szyickim bojownikom z Armii Mahdiego w rejonie miasta Ad-Diwanijja w dniach 6–10 kwietnia 2007 roku.
Amerykańskie samoloty bojowe ostrzelały pozycje rebeliantów rakietami Hellfire w mieście i jego okolicach. Według stanu na 7 kwietnia 2007 roku irackie władze potwierdziły śmierć sześciu rebeliantów i 39 pojmanych. 10 kwietnia 2007 roku ogłoszono zakończenie działań bojowych, a operacja przeszła w fazę odbudowy miasta.
Przebieg Miasto Ad-Diwanijja jest stolicą prowincji Al-Kadisijja. Szacuje się, że jego populacja wynosi około 500 000 mieszkańców. Obecnie jest to 14. najludniejsze miasto w Iraku. To właśnie tam wybuchło powstanie rebeliantów, które musiało zostać szybko zneutralizowane. Celem operacji Czarny Orzeł było zakłócenie działań milicji uzbrojonych w nielegalnie posiadaną broń. Była to odpowiedź na przemoc w regionie, która groziła destabilizacją. O 6:30 rano siły koalicji wkroczyły do miasta i przystąpiły do wykonywania swoich zadań. Pierwszego dnia operacji żołnierzom sił sprzymierzonych udało się zatrzymać 39 bojowników. Drugiego dnia udało im się przejąć nieokreśloną liczbę składów broni. Wśród przejętych zapasów znajdowało się 27 rakiet kalibru 90 mm, sześć min przeciwpiechotnych, pięć skrzyń z materiałami wybuchowymi C4, osiem penetratorów formowanych wybuchowo, cztery stożki EFP i inne materiały do jego produkcji, rolka lontu detonacyjnego, 14 granatów ręcznych, 12 zapalników do ładunków wybuchowych, sześć rolek drutu miedzianego, jeden system GPS, 13 w pełni załadowanych magazynków do karabinków AK, 900 nabojów do karabinu maszynowego PKM, dwie lufy PKM, jedna kolba PKM, celownik moździerzowy i pięć kamizelek kuloodpornych. 10 kwietnia, ostatniego dnia operacji, mieszkańcy miasta mieli uzyskać większą swobodę poruszania się, a kordon wokół Ad-Diwanijji miał zostać dla nich otwarty.
Uczestnicy W operacji Czarny Orzeł uczestniczyły formalnie cztery państwa, chociaż wkład Wielkiej Brytanii był ledwo zauważalny. Siły amerykańskie obejmowały 1. szwadron 14 Pułku Kawalerii z 3 Brygady 2 Dywizji Piechoty oraz Military Transition Team 0800. Zespoły te przejęły dowodzenie nad operacją i, z pomocą 8 Dywizji irackich sił specjalnych i Wielonarodowej Dywizji z Bagdadu, doprowadziły do jej zakończenia. 8 Dywizja irackich sił specjalnych została uznana po tej operacji za jedną z najlepszych jednostek nowej armii irackiej. Grupą, która przeciwstawiła się siłom koalicji, była Armia Mahdiego, ugrupowanie rewolucyjnych muzułmanów szyickich. Po stronie sił sprzymierzonych zginęło 6 amerykańskich żołnierzy oraz jeden polski (st. szer. Tomasz Jura z 25 Brygady Kawalerii Powietrznej) oraz 29 żołnierzy irackich sił specjalnych. Armia Mahdiego straciła 25 zabitych, a 39 rebeliantów zostało pojmanych.
Następstwa Zaraz po zakończeniu operacji miasto wydawało się spokojne. Członkowie milicji zostali zatrzymani lub zabici, a przejęcie składów broni i ładunków wybuchowych odegrało kluczową rolę w udaremnieniu nadchodzących ataków. Jednak w połowie maja w mieście ponownie wybuchły ciężkie walki.
11 sierpnia 2007 roku bomba przydrożna uderzyła w konwój gubernatora Diwanii, Chalila Dżalila Hamzy, zabijając go wraz z szefem policji prowincji, brygadierem Chalidem Hassanem.
Przypisy
Kategoria:2007 w Iraku Kategoria:Bitwy w historii Iraku Kategoria:Bitwy w historii Polski Kategoria:Bitwy w historii Stanów Zjednoczonych Kategoria:Okupacja Iraku