Rękopis eugeniuszowski – najstarszy zachowany rękopis Kroniki Wincentego Kadłubka, uważany przez badaczy za najlepszy spośród znanych 29 średniowiecznych odpisów tego dziełaJ. Dąbrowski, Dawne dziejopisarstwo polskie (do roku 1480), Wrocław - Warszawa - Kraków 1964, s. 82..
Jest to rękopis pergaminowy, pochodzący z XIV wieku. Oprawiony jest w skórzaną okładkę, pochodzącą z XVI wieku. Powstał na terenie Polski, na jej terenie znajdował się jeszcze w XVI wieku. Na przełomie XVII i XVIII wieku był własnością Gottfrieda Wilhelma Leibnitza. Przypuszcza się, że mógł go nabyć w 1669, kiedy przebywał na terenie Rzeczypospolitej Obojga Narodów; z drugiej strony nie wyklucza się, że otrzymał go od Szwedów. Przed 1715 Leibnitz przekazał go Eugeniuszowi Sabaudzkiemu; stąd pochodzi dzisiejsza nazwa rękopisu. Obecnie jest przechowywany w Bibliotece Narodowej w Wiedniu.
W okresie międzywojennym był jednym z dwóch XIV-wiecznych rękopisów Kroniki Kadłubka. Po II wojnie światowej, kiedy zniszczeniu uległ tzw. kodeks Kuropatnickiego, stał się najstarszym znanym rękopisem dzieła mistrza Wincentego.
Przypisy
Bibliografia Dąbrowski J., Dawne dziejopisarstwo polskie (do roku 1480), Wrocław - Warszawa - Kraków 1964.
Kategoria:Historiografia polska