thumb|Puklerz w typie Ia ze zbiorów Royal Armouries Museum thumb|Puklerze na miniaturze z XIV w. Puklerz (z czes. pukléř od starofranc. boclerSłownik terminologiczny sztuk pięknych (red. K. Kubalska-Sulkiewicz). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2003, s. 337, .) – rodzaj małej okrągłej tarczy używanej w Europie od XII do XVIII wieku.
Charakterystyka thumb|Puklerz (front i część wewnętrzna) Puklerz charakteryzował się niewielkimi rozmiarami i krągłym wybrzuszonym kształtem z wystającym pośrodku guzem (boucle). Zazwyczaj wykonywany był całkowicie z metalu, za uchwyt służył metalowy lub drewniany imacz przechodzący wzdłuż przekątnej tarczy.
Tarcza ta była charakterystyczna dla późnośredniowiecznych strzelców, zwłaszcza łuczników, puklerzy używano jednak w Europie przez długi czas (od ok. 1100 do XVIII w.) i w stosunkowo szerokim wymiarze. Stanowiły one prostą, ale skuteczną ochronę przed pociskami i bronią białą przeciwnika, często używaną wraz z krótkim mieczem, tasakiem lub rapierem. Podczas wojen XVII-wiecznych wyposażano w nie podoficerów piechoty z pierwszego szeregu, uzbrojonych jedynie w rapier i chronionych ponadto półpancerzem i głębokim hełmem z grzebieniem (szturmakiem albo morionem). Najdłużej puklerze (targe) należały do tradycyjnego wyposażenia szkockich górali, którzy posługiwali się nimi jeszcze w bitwie na Culloden Moor (1746), choć głównie dotyczyło to oficerów z czołowych szeregówJarosław Wojtczak: Culloden Moor 1746. Warszawa: Bellona, 2012, ..
W literaturze Stosowana w literaturze jako archaizująca nazwa tarczy. Jako termin literacki oznaczać mogła również napierśnik zbroi.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Tarcze