Góropatwa berberyjska, kuropatwa berberyjska (Alectoris barbara) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae). Zamieszkuje północną Afrykę i Sardynię. Osiadły. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Systematyka Wyróżnia się cztery podgatunki Alectoris barbara: A. barbara koenigi (Reichenow, 1899) – Wyspy Kanaryjskie, północno-zachodnie Maroko. A. barbara spatzi (Reichenow, 1895) – południowe Maroko do środkowej i południowej Algierii oraz południowa Tunezja. A. barbara barbara (Bonnaterre, 1790) – góropatwa berberyjska – północno-wschodnie Maroko do północnej Tunezji. A. barbara barbata (Reichenow, 1896) – góropatwa modrolica – północno-wschodnia Libia, północno-zachodni Egipt. Takson barbata może stanowić odrębny gatunek.
Charakterystyka Cechy charakterystyczne to ciemnobrązowy pasek ciemieniowy, popielate gardło i szeroki, brunatny pasek na szyi. W locie ślizgowym trzyma lekko uniesione skrzydła.
Morfologia Wygląd zewnętrzny: Obie płci ubarwione jednakowo, ale samica nieznacznie mniejsza od samca. Młode bardziej jednolicie ubarwione i żółtawe.
Rozmiary: długość ciała: 34–38 cm, rozpiętość skrzydeł: 46–49 cm
Masa ciała: samce ok. 460 g, samice ok. 370 g
Występowanie Środowisko Suche siedliska: skaliste stoki do 3300 m n.p.m., stepy z wilczomleczami, makia, suche koryta rzeczne. Zamieszkuje również tereny uprawne, plantacje cytrusów, palm i oliwek, a także gaje eukaliptusowe.
Zasięg występowania thumb|Góropatwy berberyjskie na Teneryfie Północna Afryka: Maroko, Algieria, Tunezja, Libia, Egipt. W Europie na Sardynii, aczkolwiek nie jest pewne, czy jest to naturalny zasięg tego gatunku. Skutecznie introdukowana do południowej Hiszpanii i na Wyspy Kanaryjskie. Próby sprowadzenia tego gatunku w inne części Europy i do Australii zakończyły się niepowodzeniem.
Pożywienie Dieta zróżnicowana, dominują liście, pędy, nasiona i owoce różnych gatunków traw i roślin zielnych, zwłaszcza solanki, kolcowoju, szparagu i wilczomlecza. Uzupełnieniem diety dorosłych i podstawą pożywienia młodych są owady, głównie mrówki. Liście sukulentów stanowią ważne źródło wody dla tego gatunku.
Tryb życia i zachowanie Gatunek osiadły. Prowadzi skryty tryb życia.
Głos W czasie toków wydaje serie odgłosów „kczek kczek kczek...” lub „prr prr prr...” przypominających dźwięki wydawane przez zepsuty silnik, może też odzywać się przypominającym kulika „kjui”. Startując woła „pekjui pekjui...”, zaś spłoszona „psi-psii-psii”.
Rozród thumb|Jaja z kolekcji muzealnej Okres godowy Gatunek monogamiczny.
Gniazdo jest płytkim, wyściełanym zagłębieniem w ziemi, zwykle dobrze ukrytym.
Okres lęgowy Termin składania jaj zależy od regionu, zwykle od marca do maja, na nizinach wcześniej niż na terenach górskich. W bardzo suche lata może nie przystępować do rozrodu.
Jaja: składa 6–20 jaj, średnio 11.
Wysiadywanie: ok. 25 dni.
Pisklęta: są brązowo-kremowe z wierzchu, jaśniejsze od spodu, z wyrazistym paskiem nad okiem.
Status zagrożenia Kategoria zagrożenia według Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych IUCN: gatunek najmniejszej troski (LC – least concern). Gatunek łowny. Lokalnie jego liczebność może spadać.
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kurowate Kategoria:Ptaki Afryki Kategoria:Fauna Wysp Kanaryjskich Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1790 roku