Jules François Fleury-Husson [ʒyl fʀɑ̃swa flœʀi ysɔ̃], ps. Champfleury [ʃɑ̃flœʀi] (ur. 10 września 1821 w Laon, zm. 6 grudnia 1889 w Sèvres) – francuski pisarz i krytyk sztuki.
Pochodził z niezamożnej rodziny, jego ojciec był sekretarzem mera. Champfleury wcześnie musiał skończyć edukację ze względu na kłopoty finansowe rodziny. Po przyjeździe do Paryża zatrudnił się jako pracownik księgarni, a od r. 1844 włączył się w życie literackie stolicy.
Jako dziennikarz, krytyk sztuki, dramaturg, autor nowel i powieściopisarz związał się przyjaźnią z Victorem Hugo i Gustave'em Flaubertem, równocześnie wzbudzając wrogość ze strony Edmonda i Jules'a de Goncourtów, których napiętnował jako "manierystów""Manieryzm" w znaczeniu potocznym oznacza "zmanierowanie" i to niekoniecznie w odniesieniu do twórczości, jednak w znaczeniu pierwotnym byłoby to błędne określenie: Słownik terminologiczny sztuk pięknych, Warszawa 2006, wyraźnie określa manieryzm jako styl panujący w Europie w II połowie XVI wieku.
Popierał realizm w sztuce. Zwolennik malarstwa Eugène'a Delacroix, Honoré Daumiera i Gustave'a Courbeta.
Powieści Chien-Caillou, fantaisies d'hiver; Pauvre Trompette, fantaisies de printemps; Feu Miette, fantaisies d'été (1847) Confessions de Sylvius (1849) Les Aventures de Mademoiselle Mariette (1853) Les Oies de Noël (1852, w 1858 pod zmienionym tytułem L'usurier Blaizot) Les Souffrances du professeur Delteil (1853) Les Bourgeois de Molinchart (1855) La Succession Le Camus, pisana od 1855 do maja 1856 (Paris, A.Cadot, 1858, następnie Plon et Cie, w serii "bibliothèque de romans à 1 franc le volume", egz. niedatowany – osobiste archiwa) Le Violon de faïence (1862) La Comédie Académique – La Belle Paule (1867)
Przypisy
Kategoria:Francuscy prozaicy XIX wieku Kategoria:Francuscy krytycy sztuki Kategoria:Realiści (pisarze) Kategoria:Urodzeni w 1821 Kategoria:Zmarli w 1889