Łaciński model nadzoru korporacyjnego – jest rozwiązaniem pośrednim pomiędzy modelem niemieckim a modelem amerykańskim. Stosowany jest w krajach takich jak np. Francja, Hiszpania, Włochy. Akcjonariusze w przypadku korporacji działających w modelu łacińskim mają większy wpływ na działanie spółki niż w modelu niemieckim, jednocześnie jest on przeważnie mniejszy niż w modelu amerykańskim.
Podstawowe cechy Korporacje mają możliwość wyboru rady nadzorczej jak w modelu niemieckim, lub rady dyrektorów jak w modelu amerykańskim
Mianowanie, jak i odwołanie Rady Dyrektorów wymaga zgody więcej niż połowy akcjonariuszy posiadających prawo do głosu
Brak podziału dyrektorów w radzie na dyrektorów zarządzających i niezarządzających.
Brak szerszej ochrony akcjonariuszy mniejszościowych
Warunki funkcjonowania W grupie krajów w których funkcjonuje model łaciński bardzo częsty jest udział państwa w korporacjach. W Belgii i Włoszech banki nie mogą być udziałowcem, natomiast we Francji jest to często spotykana praktyka. W praktyce możliwe są formy tzw. „własności krzyżowej” w korporacjach.
Zobacz też Amerykański model nadzoru korporacyjnego Angielski model nadzoru korporacyjnego Niemiecki model nadzoru korporacyjnego
Bibliografia
Kategoria:Ład korporacyjny