Jan Stoberski (ur. 16 maja 1906 w Czarnej Wsi pod Krakowem, zm. 27 maja 1997 w Krakowie-Prokocimiu) – polski prozaik.
Był synem Jana, urzędnika sądowego, i Marii z d. Mazurkiewicz, robotnicy w „Cygar-Fabryce”, krakowskiej fabryce wyrobów tytoniowych. Naukę w V Państwowym Gimnazjum Neoklasycznym przerwał z powodu choroby oczu w 1926 r.Lesław M. Bartelski w swym leksykonie Polscy pisarze współcześni, 1939–1991 błędnie podaje, iż ukończył gimnazjum, po ukończeniu siódmej klasy, pracował jako urzędnik i przepisywacz akt, później jako kupiec. W 1943 wywieziony do Bawarii na 5 miesięcy na roboty przymusowe. Debiutował jako pisarz w 1955 r. na łamach tygodnika „Życie Literackie” opowiadaniami Etiudy miłosne. Był współpracownikiem kilku czasopism krakowskich (m.in. "Przekroju"). Na przełomie lat 50. i 60. XX w. związany był z grupą poetycką Muszyna.
Tomiki opowiadań Zwierzenia durnia (1958) Przyjaciel mężatki Ludzie i gołębie Wyłapuję szczęście z powietrza Będę żył dalej! Każdy inny Notatki kochliwego Miłość przy ladzie Wybryki serca Pogromca smutku
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Deportowani na roboty przymusowe przez nazistowskie Niemcy w Polsce 1939–1945 Kategoria:Polscy pisarze współcześni Kategoria:Polscy prozaicy Kategoria:Urodzeni w 1906 Kategoria:Zmarli w 1997