Constantin von Dietze (ur. 9 sierpnia 1891 w Calbe (Saale), zm. 18 marca 1973 we Fryburgu Bryzgowijskim) – niemiecki ekonomista, prawnik, teolog i ekspert rolnictwa. Działacz opozycji antyhitlerowskiej. Przedstawiciel koncepcji chrześcijańskich w ekonomii. Uważał, iż etyka chrześcijańska może i powinna wpływać na życie gospodarcze demokratycznego państwa.
Szkołę średnią ukończył maturą w 1909 w Schulpforte k. Bad Kösen. Studiował prawo i politologię w Cambridge i Tybindze. Po zdaniu egzaminów prawniczych został w 1912 referendarzem w sądzie w Staßfurt k. Wrocławia. W czasie I wojny światowej służył w pułku ułanów na froncie wschodnim i dostał się do niewoli rosyjskiej. W 1918 uciekł i pracował jako tłumacz rosyjskiego, angielskiego i francuskiego. W 1919 uzyskał doktorat z nauk politycznych (politologii) na Uniwersytecie we Wrocławiu, pod kierunkiem Maxa Seringa. Następnie pracował w instytucie badawczych rolnictwa i osadnictwa w Berlinie, u swego promotora. Habilitował się w 1922.
W 1924 prowadził wykłady z nauk rolniczych w Getyndze. W 1925 wykładał gościnnie w Rostocku. W 1932 został powołany na Uniwersytet Humboldta w Berlinie.
Po dojściu Hitlera do władzy rozpoczął aktywną działalność w ruchu chrześcijańskim. Swoim opozycyjnym nastawieniem naraził się władzom hitlerowskim. W listopadzie 1936 chciano go przenieść przymusowo do Jeny. On jednak przeprowadził się w 1937 do Fryburga. Został też aresztowany, ale oskarżenie oddalono.
We Fryburgu, wraz z dwoma kolegami ekonomistami Adolfem Lampe i Walterem Euckenem, założył koło dyskusyjne, zwane potem Freiburger Kreis. Nawiązali kontakt z opozycją antyhitlerowską, w tym Carlem Friedrichem Goerdlerem. W 1943 wraz z Dietrichem Bonhoefferem i Gerhardem Ritterem opracowywał plany powojennego ustroju Niemiec, opartego na doktrynie chrześcijańskiej.
Z powodu swojej działalności został aresztowany we wrześniu 1944 i skazany za zdradę stanu. Zamknięto go w obozie koncentracyjnym w Ravensbrück a potem w więzieniu w Berlinie. Uwolniono go w maju 1945, w ostatnich dniach wojny, gdy Armia Czerwona oblegała Berlin.
17 czerwca 1945 wrócił do Fryburga i rozpoczął aktywną działalność akademicką. W latach 1946–1949 był rektorem i dyrektorem Instytutu Nauk Rolniczych. Założył Towarzystwo Badawcze Polityki Rolnej i Socjologii Rolnictwa, którego był przewodniczącym.
W 1948 wydział teologii Uniwersytetu w Heidelbergu nadał mu tytuł honorowego doktora teologii, dla podkreślenia jego zasług w dziedzinie etyki w ekonomii. W 1950 zasiadł w radzie opiniodawczej ministerstwa wyżywienia, rolnictwa i leśnictwa. Od 1955 do 1961 był prezesem synodu kościoła ewangelickiego w Niemczech. W 1960 wydział rolnictwa Uniwersytetu w Bonn nadał mu tytuł honoris causa nauk rolniczych. Dwukrotnie w 1958 i 1961 otrzymał Order Zasługi Republiki Federalnej Niemiec
Dzieła: Beurteilung der Stolypin’schen Agrarreform und Feldgemeinschaft, wyd. 1920 ("Ocena stołypinowskiej reformy rolnictwa i wspólnot gruntowych"). Die ostdeutschen Landarbeiterverhältnisse seit der Revolution, wyd. 1922 ("Wschodnioniemieckie stosunki pracy na roli przed rewolucją"). Die deutsche Landwirtschaft und die neue Handelspolitik, wyd. 1925 ("Niemieckie rolnictwo i nowa polityka handlowa"). Deutschlands gegenwärtige Agrarkrisis, wyd. 1930 ("Teraźniejszy kryzys rolniczy Niemiec"). Landwirtschaft und Wettbewerbsordnung, wyd. 1942. Gedanken und Bekenntnisse eines Agrarpolitikers. Gesammelte Aufsätze, wyd. 1962 Grundzüge der Agrarpolitik, wyd. 1967 ("Zasady polityki rolnej"). Pflicht im Widerstreit der Verpflichtungen, wyd. 1980.
Kategoria:Niemieccy ekonomiści Kategoria:Doktorzy honoris causa Uniwersytetu w Heidelbergu Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1973