Pat O’Connor, właśc. Patrick O’Connor (ur. 9 października 1928 w North Vernon, zm. 30 maja 1958 w Indianapolis) – amerykański kierowca wyścigowy.
Życiorys W latach 1952–1958 wziął udział w 36 wyścigach zaliczanych do punktacji USAC National Championship. Wygrał dwa z nich (Darlington 1956 oraz Trenton 1957). Jedyne pole position w karierze zdobył do Indianapolis 500 w 1957 roku.
Zginął tragicznie w zbiorowym karambolu, wywołanym przez piruet startującego z drugiej pozycji Eda Elisiana, na pierwszym okrążeniu Indianapolis 500 w 1958 roku. O’Connor zderzył się z Jimmym Reece’em i wykonał salto w powietrzu, po którym jego samochód wylądował kołami do góry i stanął w płomieniach. Sekcja zwłok wykazała, że O’Connor doznał złamania karku i najprawdopodobniej zginął jeszcze przed wybuchem pożaru.
O’Connor był jednym z faworytów wyścigu. Cztery dni przed startem jego zdjęcie ukazało się na okładce magazynu „Sports Illustrated”.
Starty w Indianapolis 500 Wszystkie starty O’Connor w Indianapolis 500 są zaliczane do punktacji mistrzostw świata Formuły 1.
Rok Nadwozie Silnik Start Wynik Uwagi 1954 Kurtis Kraft Offenhauser 12 21 Wypadek 1955 Kurtis Kraft Offenhauser 19 8 1956 Kurtis Kraft Offenhauser 3 18 Iskrownik 1957 Kurtis Kraft Offenhauser 1 8 1958 Kuzma Offenhauser 5 29 Śmiertelny wypadek
Bibliografia Pat O’Connor Pat O’Connor
Kategoria:Amerykańscy kierowcy Formuły 1 Kategoria:Amerykańscy kierowcy USAC National Championship Kategoria:Kierowcy Indianapolis 500 Kategoria:Amerykańscy kierowcy AAA Championship Car Kategoria:Amerykańscy kierowcy World Sportscar Championship Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 1958