Emanuel Mieczysław Bułhak herbu Syrokomla (ur. 4 maja 1865, zm. 7 sierpnia 1943) – polski arystokrata, filozof i religioznawca.

Życiorys Był synem Józefa Bułhaka i Antoniny z Malinowskich. W młodości gospodarował majątkami ziemskimi w Czehrynce i w Dobośni. Po śmierci ojca i stryjów stał się właścicielem latyfundiów rodziny Bułhaków, a położonych na terytorium dzisiejszej Białorusi. Poza licznymi nieruchomościami był także właścicielem cennych kolekcji antycznych dzieł sztuki, pasów słuckich oraz biblioteki pałacu w Dobośni, które zgromadzili w XIX wieku jego bliscy krewni i antenaci.

Dzięki rodowej fortunie studiował filozofię i religioznawstwo w Austrii, Niemczech i we Francji. Ponadto przez większą część życia mógł sobie pozwolić na liczne podróże po Europie. Upodobał sobie zwłaszcza kraje śródziemnomorskie. Zakupił w tym celu posiadłości we Francji i we Włoszech gdzie w okresie dwudziestolecia międzywojennego stale rezydował.

Działalność literacka i fundacje Emanuel Bułhak pasjonował się teologią. W 1932 roku przetłumaczył na język polski dzieła Pseudo-Dionizego. Napisał też po francusku i wydał w 1938 roku obszerną monografię na temat autentyczności tych dzieł.

Interesował się sztuką, zwłaszcza antyczną i wczesnochrześcijańską. Był fundatorem wielu pomników. Do najważniejszych należą rzeźba Gladiator dłuta Piusa Welońskiego, która zdobi klatkę schodową warszawskiej Zachęty; pomnik Nieznanego Żołnierza w Cannes; pomnik Cezara Augusta w Anacapri. W 1925 roku ufundował place pod budowę klasztoru Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Loretańskiej oraz neobarakowego kościoła parafialnego w Rembertowie. Był także patronem budowy neoromańskiego kościoła Opatrzności Bożej w Wesołej.

Założyciel Wesołej Na początku XX wieku Emanuel Bułhak rozpoczął wyprzedaż i parcelację swoich podwarszawskich majątków. W wyniku tej działalności w okresie międzywojennym powstały wzdłuż linii kolejowej warszawsko-terespolskiej takie miejscowości letniskowe jak: Wesoła i Wola Grzybowska, które po II wojnie światowej zostały połączone i utworzyły miasto Wesoła.

Emanuel Bułhak jest upamiętniony tablicami pamiątkowymi przy kościele Opatrzności Bożej i przy ratuszu dzielnicy w Warszawie-Wesołej. Jego imię nosi Społeczna Szkoła w Warszawie-Wesołej.

Życie prywatne Emanuel Bułhak był żonaty z Józefą z Hutten-Czapskich. Para miała córkę Izabellę. Po śmierci jedynego dziecka Emanuel Bułhak adoptował swojego kuzyna Władysława Bułhaka i rotmistrza Jerzego Jelskiego .

Wybrane publikacje Dzieła świętego Dionizyusza Areopagity, przetł. i przedm. i wstępem zaopatrzył Emanuel Bułhak, Kraków 1932. Odpowiedź na krytykę tłumaczenia dzieł św. Dionizego Areopagity, umieszczoną przez prof. U.J. ks. Michalskiego w Kwartalniku Filozoficznym w r. 1933, wydawanym przez Akademję Nauk w Krakowie, Warszawa 1934. Authenticité des oeuvres de Saint Denys l’Aeropagite évêque d’Athènes et de Lutetia in Parisiis et sa réintégration sur le siège épiscopal de Paris, Rome 1938. Pseudo-Dionizy Areopagita, O imionach Bożych, przeł. Emmanuel Bułhak, Lublin: „Onion” 1995.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Emanuel Kategoria:Ludzie związani z Warszawą Kategoria:Polscy religioznawcy Kategoria:Urodzeni w 1865 Kategoria:Zmarli w 1943