thumb|200px|Dougong w świątyni buddyjskiej w Datong, XI wiek Dougong () – tradycyjny element architektury chińskiej, japońskiej i koreańskiej, stosowany powszechnie w konstrukcji obiektów publicznych i sakralnych. Jego stosowanie w budynkach o mniejszym znaczeniu i domach mieszkalnych było niedozwolone.
Dougong jest zespołem podpór, najczęściej drewnianych, które spoczywają na kolumnach, przenosząc na nie równomiernie obciążenie konstrukcji dachowej budynku. Pełni rolę elementu amortyzującego między belką a podporą, stanowiąc odpowiednik zachodniego kapitelu lub wspornika. Dougong pełnił także funkcje dekoracyjne – im większy i ważniejszy budynek, tym dougong był bardziej skomplikowany i ozdobny.
thumb|left|200px|Ozdobny dougong w świątyni Sagami, Japonia
Umożliwia on tworzenie skrajnego wysunięcia dachu poza podpory ścian, charakterystycznego dla dalekowschodniej architektury.
Jego pojawienie się w Chinach datuje się na Okres Wiosen i Jesieni (770-480 p.n.e.). Pierwotnie miał funkcje czysto użytkowe, jednak w późniejszych wiekach najważniejsza stała się funkcja ozdobna.
Do końca rządów dynastii Song dougong miały monumentalną formę. Po tym okresie stały się bardziej smukłe, zwiększono też liczbę kolumn i samych dougong, co nadało budowlom lekkości.
thumb|180px|Charakterystyczny wygląd dachu w architekturze Dalekiego Wschodu, dzięki zastosowaniu dougong
Bibliografia
Kategoria:Elementy budowlane Kategoria:Architektura Chin Kategoria:Architektura Japonii Kategoria:Architektura Korei Południowej