Kiściec srebrzysty, bażant srebrzysty (Lophura nycthemera) – gatunek dużego ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae). Zamieszkuje południowo-wschodnią Azję – Mjanmę, Tajlandię, Kambodżę, Wietnam, Laos i południowe Chiny (w tym wyspę Hajnan). Nie jest zagrożony wyginięciem. Ptak hodowlany.
Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego wymienia go na liście gatunków stwierdzonych w Polsce, lecz nie zaliczonych do awifauny krajowej (kategoria E w klasyfikacji AERC – pojaw nienaturalny).
Systematyka Wyróżnia się 15 podgatunków Lophura nycthemera: L. nycthemera omeiensis Cheng T., Chang C. & Tang R., 1964 – środkowy i południowy Syczuan. L. nycthemera rongjiangensis Tan Y. & Wu Z., 1981 – południowo-wschodnie Kuejczou. L. nycthemera nycthemera (Linnaeus, 1758) – Kuangsi i Guangdong, północno-wschodni Wietnam. L. nycthemera fokiensis Delacour, 1948 – północno-zachodni Fujian. L. nycthemera whiteheadi (Ogilvie-Grant, 1899) – Hajnan. L. nycthemera occidentalis Delacour, 1948 – północno-zachodni Junnan, północno-wschodnia Mjanma. L. nycthemera rufipes (Oates, 1898) – południowo-zachodni Junnan, północno-środkowa Mjanma. L. nycthemera jonesi (Oates, 1903) – wschodnia Mjanma do południowych Chin i północnej Tajlandii. L. nycthemera ripponi (Sharpe, 1902) – wschodnio-środkowa Mjanma. L. nycthemera beaulieui Delacour, 1948 – południowo-zachodni Junnan, północny Laos, północno-zachodni Wietnam. L. nycthemera berliozi (Delacour & Jabouille, 1928) – północno-środkowy Wietnam. L. nycthemera beli (Oustalet, 1898) – zachodnio-środkowy Wietnam. L. nycthemera annamensis (Ogilvie-Grant, 1906) – południowo-środkowy Wietnam. L. nycthemera lewisi (Delacour & Jabouille, 1928) – południowo-zachodnia Kambodża, południowo-wschodnia Tajlandia. L. nycthemera engelbachi Delacour, 1948 – południowy Laos.
Morfologia Wygląd Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec jest biały, w czarne prążki i plamki; ogon prążkowany lub całkowicie biały, brzuch i czub są czarne. Samica jest podobna do samicy bażanta – jest w czarno-brązowy deseń, a pióra pokrywowe są czarne i brązowo obrzeżone, co przypomina łuski. Wymiary długość ciała (L. nycthemera nycthemera): samiec: 120–125 cm, z czego ogon to 60–75 cm samica: 70–71 cm, z czego 24–32 cm to ogon. Masa ciała samiec 1130–2000 g samica 950–1300 g.
Ekologia thumb|lewo|180px|Jajo z kolekcji muzealnej Biotop Obrzeża gęstych lasów i dżungle bambusowe. Występuje na wysokości 1000–2200 m n.p.m., lokalnie niżej, np. na Hajnanie do 300 m n.p.n. (być może jeszcze niżej). Lęgi Kiśćce srebrzyste hodowane w wolierze w okresie gniazdowania muszą mieć do dyspozycji skrzynkę wypełnioną sianem lub słomą. Gdy mieszkają w ogrodzie, same zatroszczą się o gniazdo. Samice mogą rozmnażać się po roku, samce po dwóch. Łatwy w hodowli. Jaja, opieka nad pisklętami Samica znosi 6–8 jaj, które wysiaduje przez 25 dni. Pisklęta są wodzone przez kurę, czasami samiec jej w tym pomaga.
Status zagrożenia IUCN uznaje kiśćca srebrzystego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern). Liczebność światowej populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako szeroko rozprzestrzeniony i wydaje się pospolity w odpowiednim dla niego środowisku. Liczebność populacji lokalnie spada ze względu na postępujące niszczenie siedlisk i nadmierne polowania.
Zobacz też ptaki obserwowane w Polsce, lecz nie zaliczone do polskiej awifauny
Przypisy Systematyka i nazewnictwo polskie za:
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kurowate Kategoria:Ptaki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1758 roku Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza