Nikołaj Trawin, ros. Николай Васильевич Травин (ur. we wsi Boryszewskaja SwobodaWedług biogramu zamieszczonego na oficjalnym portalu miasta Ałatyr generał Trawin urodził się 24 lutego 1898 we wsi Waruszskaja Wola, ros. Варушская слобода, w surskim rejonie (obecnie obwód uljanowski), a zmarł w 1964., zm. 1964) – generał major artylerii Armii Radzieckiej i generał brygady ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Nikołaj Trawin urodził się 23 lutego 1898 w miejscowości Boryszewskaja Swoboda, w guberni symbirskiej, w rodzinie Wasyla. Skończył 8 klas szkoły realnej. W lutym 1916 został wcielony do Armii Imperium Rosyjskiego i przydzielony do Szkoły Junkrów Artylerii. W sierpniu 1916, po ukończeniu szkoły i awansie na chorążego, został dowódcą plutonu artyleriiStefan Czmur, Waldemar Wójcik, Generałowie w stalowych mundurach, s. 192-193..
W sierpniu 1918 ochotniczo wstąpił do Armii Czerwonej, gdzie był dowódcą plutonu, potem dowódcą baterii. W sierpniu 1919 został szefem łączności i adiutantem samodzielnego dywizjonu artylerii. Walczył w wojnie domowej w Rosji. Od stycznia 1932 dowódca dywizjonu artylerii przeciwlotniczej, od stycznia 1937 szef sztabu, a od czerwca 1937 dowódca pułku artylerii przeciwlotniczej. Brał udział w agresji sowieckiej na Finlandię 1939-1940. Jesienią 1940 został dowódcą korpusu obrony przeciwlotniczej w rejonie Leningradu.
Uczestnik wojny wojny z Niemcami. Od maja 1943 jako dowódca dywizji artylerii przeciwlotniczej. 1 lipca 1944 awansował na generała majora artylerii. W listopadzie 1944 został dowódcą artylerii - zastępcą dowódcy Leningradzkiej Armii Przeciwlotniczej. Od września 1946 dowodził korpusem artylerii przeciwlotniczej, a od maja 1949 artylerią Leningradzkiego Rejonu Obrony Powietrznej Kraju.
8 stycznia 1950 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu generała brygady. 23 stycznia 1950 został wyznaczony na stanowisko komendanta Grupy Organizacyjno-Przygotowawczej Dowództwa Obrony Przeciwlotniczej. 21 marca 1950 został mianowany dowódcą Obrony Przeciwlotniczej, a 12 lipca 1951 dowódcą Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju. 13 listopada 1952 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i odesłany do ZSRREdward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej ..., s. 194, 204, 257, 263, 274.. Na stanowisku dowódcy Wojsk OPL OK zastąpił go generał brygady Sergiusz SazonowEdward Jan Nalepa, Oficerowie Armii Radzieckiej ..., s. 188-189..
Życie prywatne Podczas służby w LWP mieszkał w Warszawie. Był żonaty z Jefgieniją. Małżeństwo miało syna i córkę (bliźnięta urodzone w 1922)Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 143-144.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1952) Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru (trzykrotnie) Order Kutuzowa II stopnia
Przypisy
Bibliografia Stefan Czmur, Waldemar Wójcik, Generałowie w stalowych mundurach, Dom Wydawniczy „Bellona” i Redakcja Czasopism Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej, Warszawa-Poznań 2003, , . Henryk Kosk, Generalicja polska, t. II, Pruszków 2001. Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, t. IV: S-Z, Toruń 2010, s. 143-144.
Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1944–1989) Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Generałowie majorowie Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Radzieccy oficerowie w ludowym Wojsku Polskim Kategoria:Oficerowie Imperium Rosyjskiego Kategoria:Rosyjscy komuniści Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Imperium Rosyjskie) Kategoria:Radzieccy żołnierze II wojny światowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1964